Pamiętacie, że wszystko znajdziecie na @player.pl?! #chyłka #chyłkakasacja #chyłkaizordon #kasacja #remigiuszmróz #joannachyłka #player #playerpl #chyłka2runda #2runda #spadek #pieniądzeniesąnajważniejsze #delightstoriesTa smutna historia będzie lekcją dla tych, którzy uważają, że wszystko można zrobić dla pieniędzy. Szokuj 3. sezon Chyłki wciśnie widzów w fotel! Pisząc Rewizję Remigiusz Mróz nie oszczędzał Joanny Chyłki, w którą wciela się Magda Cielecka. Chyłka "będzie na dnie", jak to powiedziała aktorka. Kolorowanki księżniczki. Książka Martwiec. Lipowo. Tom 13 autorstwa Puzyńska Katarzyna, dostępna w Sklepie EMPIK.COM w cenie 27,06 zł. Przeczytaj recenzję Martwiec. Lipowo. Tom 13. Ayana jako dziecko straciła matkę w wyniku tajemniczego porwania i została sama w najbiedniejszej dzielnicy Nowego Jorku. Tutaj nawet wilkołak nie ma łatwego losu. Dziewczyna żyje na własną rękę przez kolejne lata – aż do czasu, gdy zostaje uprowadzona do lokalnego podziemia i zmuszona do walki z innymi wilczycami. lirik lagu asep irama aku dilahirkan untuk siapa. Książki Społeczność Ogłoszenia Zaloguj się Książki Umorzenie Remigiusz Mróz /10 Ocena na 10 możliwych Na podstawie 84 ocen kanapowiczów Popraw tę książkę | Dodaj inne wydanie /10 Ocena na 10 możliwych Na podstawie 84 ocen kanapowiczów Opis Idealna rodzina. Szczęśliwe małżeństwo, kochająca żona i oddany mąż, dla którego dwójka dzieci jest całym światem. Wydawało się, że nic nie zakłóci idylli, którą cieszyli się Skalscy. Do czasu. Pewnej nocy sąsiedzi słyszą krzyki dochodzące z domu, a kiedy policjanci zjawiają się na miejscu, odnajdują bestialsko zamordowanych matkę z dziećmi. Jedyny trop wiedzie do głowy rodziny, mimo że mężczyzna nigdy nie podniósł ręki na zabił? Co takiego sprawiło, że z idealnego męża zmienił się w potwora?Joanna Chyłka ma świadomość, że ze względu na stan zdrowia, każda sprawa może okazać się tą ostatnią. Decyduje się bronić oskarżonego, mimo że ten od razu przyznaje się do popełnienia okrutnej zbrodni. Sprawa wydaje się z góry przegrana, gdyby nie jeden, istotny fakt – sprawca ma żelazne alibi, które przeczy jego winie. Sam jednak twierdzi, że zostało ono sfabrykowane. Data wydania: 2019-03-13 ISBN: 978-83-7976-183-8, 9788379761838 Wydawnictwo: Czwarta Strona Cykl: Joanna Chyłka, tom 9 Stron: 448 dodana przez: mrbiggles Autor Remigiusz Mróz Urodzony 15 stycznia 1987 roku w Polsce (Opole) Polski prawnik i pisarz, autor powieści oraz cyklu publicystycznego „Kurs pisania”, laureat Nagrody Czytelników Wielkiego Kalibru z 2016 roku za powieść pt. Kasacja. W 2017 roku ujawnił się jako Ove Løgmansbø, autor kolejnych trzech powieści. Wszystkie książki Remigiusz Mróz Gdzie kupić Księgarnie internetowe Sprawdzam dostępność... Ogłoszenia Dodaj ogłoszenie 2 osoby szukają tej książki Moja Biblioteczka Już przeczytana? Jak ją oceniasz? Recenzje Przewidywalna Chyłka? Absurd! To już dziewiąte spotkanie z nietuzinkową Panią Mecenas. Mróz wyrzuca z prędkością karabinu maszynowego, kolejne epizody z życia swojej, już kultowej, bohaterki. I tak jak rysują nam się dwa, bardzo wyraźne obozy jeżeli chodzi o samego autora, tak i postaci z jego powieści wywołują równie skrajne emocje. Chyłkę, albo się kocha, albo porzuca w poło... Recenzja książki Umorzenie "Umorzenie" Remigiusz Mróz Nr 7 w Maratonie Marcowym należy do.... Remigiusza Mroza. Tak, skończyłam właśnie czytać "Umorzenie". Z uwagi,że książka jest świeżo po premierze, nie zdradzę zbytnio treści 🙂😊 Powiem tak WOW. Zakończenie jak przystało na Pana Remigiusza- zaskakujące. Ale do tego chyba się już każdy przyzwyczaił. Chociaż do TAKIEGO zakończenia przyzwyczaić się ni... Recenzja książki Umorzenie To już moje dziewiąte spotkanie z Joanną Chyłką i Kordianem Oryńskiem, a ja z każdym kolejnym tomem mam ochotę na więcej. Joanna to doświadczona prawniczka, twarda i pewna siebie kobieta, która w życiu nie przebiera w słowach, nie boi się odważnych decyzji i mocno stąpa po ziemi. Zordon, to facet który mimo młodego wieku zdążył nabyć wiele doświad... Recenzja książki Umorzenie Remigiusz Mróz zaserwował nam ciekawą, dobrze zaplanowana intrygę i klarownie przedstawioną fabułę. Niestety, nie wszystko jest tak kolorowe. W kilku miejscach autor pozwolił sobie na rażące i odbiegające od realiów otaczającego nas życia rozwiązania np. ukrywanie między prokuratorami jednej jednostki organizacyjnej ważnych i kluczowych dowodów w ... Recenzja książki Umorzenie Moja opinia o książce Opinie Przeczytane Polscy autorzy 2021 2021 Ta książka je inna niż dotychczasowe z cyklu o Chyłce i Zordonie. Chyłka straciła pazur. Dialogi z jej udziałem nie są już takie kąśliwe i cięte. Chwilami są nawet żenujące lub żałosne. Kładę to na karb choroby Chyłki, która to bohaterka przed wszystkimi ukrywa. Mam wrażenie, że ta książka jest bardziej osobista i zawiera więcej elementów obyczajowych niż dotychczas. Na początku mnie nie wciągnęła, zastanawiałam się co też Joanna chce osiągnąć swoim postępowaniem, swoją butą i nieprzystępnością. Ale takiego zakończenia się nie spodziewałam. Z przyjemnością zatem zamówiłam kolejną część cyklu. × 20 | link | Przeczytane To już dziewiąta część o adwokatce Joannie Chyłce i Jej aplikancie Kordianie Chyłka w Chyłce! Po przeczytaniu poprzedniej części miałam wrażenie, że czytam opowieść o Forście, a nie prawniczce. Ogarnęło mnie ogromne przerażenie, iż to już koniec z porządną "prawniczą" serią o świetnych tekstach, a Mróz wprowadza nas w świat pomiędzy SF a rzeczywistością. Jednak podczas lektury "Umorzenia" odzyskałam pełna świetnych tekstów, ciekawostek i mega zaskakujących zwrotów akcji. Wszystko pięknie, gdyby nie zakończenie. Nie podobało mi się, a jeszcze bardziej nie podobało mi się posłowie, w której autor sugeruje, że napisze jeszcze kilka części serii. Uwielbiam wszystkie książki o Joannie, jednak uważam, że takie zakończenie miało miejsce to kolejna powinna być już ostatnią częścią. Po co bardziej męczyć bohaterkę? Co za dużo to już kicz. × 4 | link | Przeczytane Wydawnictwo Czwarta Strona Moja biblioteczka Jak to możliwe, że w idealnej rodzinie dochodzi do tragedii? Brak jakichkolwiek śladów, wszystko zadziało się w domowym zaciszu bez świadków. Jedyne oskarżenie pada na męża. Są niepodważalne dowody na to, że to właśnie przykladny mąż zamordował swoją żonę i dwójkę dzieci.. Jednak mimo oczywistego oskarżenia mężczyzny nasza Joanna Chyłka decyduje się bronić oskarżonego. Ze względu na swój stan zdrowia Joanna podejmuje się tej sprawy, z myślą, że może to być jej ostatni proces. Mimo, że sprawa wydaje się od razu spalona na panewce, mecenas twierdzi, iż mężczyzna ma żelazne alibi. Trudno sprawa której się podejmuje, dodaje fakt, gdzie mężczyzna przyznaje się do winy.. Dziewiąty tom. Jestem tak wciągnięta w serię że gorzej być nie mogło. Mam nadzieję, że przygoda naszych bohaterów się tak po prostu nie skończy i będzie trwać z nowymi nieobliczalnymi sprawami. Po prostu historia Chyłki i Orynskiego nie może się od tak skończyć. Uwielbiam te książki i kiedy dorwę kolejny tom, a nie wiem co będzie się tam działo (nie czytam spoilerow, bo nie chce sobie zabierać przyjemności z czytania i bycia zaskakiwaną) więc mam nadzieję, że będzie i nawet jedenasty tom × 2 | link | Przeczytane Posiadam Chyłka jest dla mnie tym, czym dla Niej tequila... Ona nie przestanie pić dopóki nie dobije do końca butelki... tak samo jest ze mną, nie przestanę czytać, dopóki nie dobiję do ostatniej strony...Autorze.. skąd Ty czerpiesz pomysły ?Moi drodzy, fani Chyłki i Zordona doskonale wiedzą, że tutaj nic nie jest ani łatwe, ani zrozumiałe.. tutaj cios idzie za ciosem...Tym razem prawnicy podejmują się obrony mężczyzny, oskarżonego o bestialskie zamordowanie żony i dzieci. Co gorsza, oskarżony przyznaje się do winy, a kolejnym zaskakującym faktem jest to, że posiada On mocne alibi..Gdzie zatem znajduje się prawda? jak zawsze to barkach Chyłki spoczywa dojście do prawdy, a Jej stan zdrowia niestety nie ułatwia wątku bohaterów z innych książek to bardzo duże ryzyko, ale na szczęście wszystko poprowadzone tak przejrzyście, że nawet osoby nie czytające innych książek autora, doskonale poradzą sobie z tą tu dużo mówić, uwielbiam Chyłkę i nigdy nie mam Jej dość :)Polecam × 2 | link | Przeczytane 9 Tom o losach Chyłki i Zordona ale tym razem pojawi się również Tesa, którą znamy z innej książki nie zdziwi fakt, że nasza ulubiona główna bohaterka znowu bierze na siebie sprawę której nie podjąłby się nikt inny. Choroba, którą ukrywa przed wszystkimi jest dla niej dodatkowym kopem dzięki któremu postanawia iść po trupach do celu, póki jeszcze ma na to czas...Trzecim ulubieńcem serii jest Kormak lecz tym razem to nie On stanie się największym sojusznikiem i podporą dla Kordiana ale siostra Chyłki, Magdalena. × 2 | link | Przeczytane Zdecydowanie lepsza cześć od poprzedniej. Zakończenie wbiło mnie w fotel. × 2 | link | Przeczytane Którzy znów mają kłopoty, i to większe niż się stanowi dziewiąty tom z cyklu o piekielnie inteligentnej pani mecenas, która trzęsie całym wymiarem sprawiedliwości. Kolejna znakomita część przygód najsłynniejszego prawniczego sprawy sprzed lat i starzy przyjaciele. Bohaterka ukrywa przed Kordianem faktyczny stan swojego zdrowia, podejmuje się obrony człowieka oskarżonego o zamordowanie z zimną krwią żony i rodzina. Szczęśliwe małżeństwo, kochająca żona i oddany mąż. dla którego dwoje dzieci jest całym światem. Wydawało się, że nic nie zakłóci idylli, którą cieszyli się Skalscy. Do czasu. Pewnej nocy sąsiedzi słyszą krzyki dochodzące z domu, a kiedy policjanci zjawiają się na miejscu, odnajdują bestialsko zamordowaną matę i jej dzieci. Jedyny trop wiedzie do głowy rodziny, mimo że mężczyzna nigdy nie podniósł ręki na Joanną Chyłką niełatwe zadanie, musi dokonać rzeczy niemal niemożliwej. Ale to nie pierwszy raz, kiedy podejmuje się takiego wyzwania. Tym bardziej, iż oskarżony przyznaje się do zarzucanych mu czynów....Dlaczego zabił? Co takiego sprawiło, że z idealnego męża zmienił się w potwora?Remigiusz Mróz kolejny raz podejmuje temat ważny społecznie, a mianowicie chodzi o zespół stresu pouraz... × 1 | link | Przeczytane Posiadam Wyzwanie LC 2019 Remigiusz Mróz przyzwyczaił nas do kilku książek rocznie. Śmiało można powiedzieć, że pisze wręcz taśmowo. Jednak dla wielbicieli jego talentu i osób lubiących wypoczywać przy niewymagającej lekturze to wystarczy. Osobiście jestem przyzwyczajona do wzlotów i upadków serii o Chyłce i "Umorzeniu" autor serwuje nam historię potwora- człowieka, który zamordował swoją rodzinę. Czy to psychopata, a może niewinny człowiek? Czy zbrodnię popełnił ktoś inny, a może oskarżony był manipulowany lub odezwała się trauma wojenna? Tego dowiadujemy się na kolejnych stronach wstępie brakowało mi informacji, że spotkamy tu bohaterów z innej powieści Mroza- "Hasthagu". Ja tej pozycji nie czytałam, a pewnie sięgnęłabym po nią przed "Umorzeniem", gdyż jest ona na mojej liście do przeczytania. Troszkę nie fair wobec czytelnika jest nieinformowanie go o tak ważnej rzeczy jak spojlery z innej historii. Ale czekasz na porządny kryminał zawiedziesz się. Cała historia to wątek poboczny wobec problemów głównej bohaterki. Nieco zawiodło mnie zrobienie z tej serii obyczajówki. Nie za to pokochałam autora i jego bohaterów. Sprawy, które rozwiązywali były atutem całej serii. Tu zaś to dodatek. Czy czekam na więcej? Pewnie tak, bo jestem wierna serii. A autor dał nam wyraźny znak, że kolejne części przed nami. Oby wrócił do formy z pierwszego tomu. × 1 | link | Przeczytane W kolejnym, dziewiątym już tomie przygód Chyłki i Zordona, Remigiusz Mróz zaserwował swoim czytelnikom masę emocji. Ci, którzy przywykli do rosnącego napięcia, zawiłych zagadek i zaskakującego finiszu (który za razem ma sens!) będą zaspokojeni!Jak zawsze powieści towarzyszyło poruszenie wielu ważnych tematów. Tym razem były to m. in.: wojna na Bałkanach, informacje dotyczące spółek komandytowych oraz agorafobia. W kontekście tego ostatniego bardzo spodobało mi się nawiązanie do hikikomori (japoński termin, określający odizolowanie się osoby od życia społecznego), które w Polsce stało się popularne również za sprawą piosenki Tamagotchi od Quebonafide w roku 2018 (książka również została napisana w tymże roku).Fani prawniczego duetu w Umorzeniu przeżyją prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który zakończy się… Nieco inaczej, niż w poprzednich po lekturze cierpiałam na niedobór Kormaka – było go niewiele, ale jego relacja z Oryńskim została przedstawiona cudownie i realistycznie. Oby tak dalej! × 1 | link | Przeczytane 2019 E-book Tak, jak na początku byłam zachwycona serią o Chyłce, tak jak uwielbiałam jej cięte riposty i sposób bycia, tak teraz widzę, że autor zupełnie stracił pomysł na główną bohaterkę. Jej odzywki są infantylne, dialogi między Joanną a Zordonem niczym z Harlequina, i to najgorszego sortu, a do tego autor straszy, że to jeszcze nie koniec!Panie Mróz, trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść! × 1 | link | Przeczytane Kolejna rewelacyjna powieść z cyklu o Chyłce i Zordonie. Niewiarygodna i zaskakująca, wciągająca i irytująca, fascynująca. Trudno określić, co tak działa, ale przykuła mnie do fotela. Chyłka powala swoim zachowaniem, zakończenie... panie Mróz,do Anielki ciężkiej, co pan robi tym swoim bohaterom i nam, czytelnikom. Czekam na ciąg dalszy, bo... co teraz? × 1 | link | Przeczytane Kryminał/ thriller- przeczytane Wydawnictwo Czwarta Strona Przeczytane w 2019 Ehh... sentyment do Chyłki wziął górę i sięgnęłam po kolejna cześć. Fabuła nie powala, mało się dzieje. Przez całą książkę pełno nieodpowiedzeń, aluzji itp. a koniec wcale nie był jakiś wow gdy w końcu zaczęto mówić z sensem o wszystkim. × 1 | link | Przeczytane Mocny początek i właściwie trzyma w napięciu do samego końca × 1 | link | Przeczytane 2019 Kupić Uwielbiam Chyłkę i Zordona :) | link | Zaloguj się aby zobaczyć więcej Cytaty z książki “Dzień, w którym umrzesz, zacznie się tak samo jak każdy inny.” “ Przyznanie się do winy jest królową dowodów.” “Trzeba być sprawiedliwym, choć sprawiedliwości nikt nie chwali.” “Wiesz jak nazywają sie swiadkowie Jehowy po japońsku? (...) Ding Dong” Pozostałe książki z cyklu KasacjaRemigiusz Mróz Wydanie kieszonkowe. Syn biznesmena zostaje oskarżony o zabicie dwóch osób. Sprawa wydaje się oczy... ZaginięcieRemigiusz Mróz Trzyletnia dziewczynka znika bez śladu z domku letniskowego bogatych rodziców. Alarm przez całą noc... RewizjaRemigiusz Mróz Szary człowiek kontra wielka korporacja. Dyskryminacja kontra tolerancja. Chyłka kontra Oryński. Żon... ImmunitetRemigiusz Mróz Najmłodszy w historii sędzia Trybunału Konstytucyjnego zostaje publicznie oskarżony o zabójstwo czło... InwigilacjaRemigiusz Mróz Chłopak, który zaginął kilkanaście lat temu na wakacjach w Egipcie, odnajduje się na jednym z warsza... OskarżenieRemigiusz Mróz Od serii brutalnych morderstw pod Warszawą minęły cztery lata. Sprawcę ujęto, skazano, a potem osadz... O nas Kontakt PomocPolityka prywatności Regulamin © 2022 Czego potrzebuje rodzic po stracie? Pomoc osobie, która straciła swoje dziecko, powinna przede wszystkim koncentrować się na tym, jak nauczyć się na nowo żyć w bólu i cierpieniu, którego nie da się opisać słowami. Najczęściej rodzic po starcie dziecka szuka pomocy i wsparcia u kogoś, kto jest wstanie go zrozumieć. Dla rodziców po stracie dziecka bardzo ważna jest świadomość, że otaczają ich troskliwi, godni zaufania ludzie, dla których są ważni, nawet wtedy, kiedy ich ranią, ponieważ nie wiedzą, jak pomóc. Mogą to być osoby z najbliższego otoczenia: rodzina, przyjaciele, współpracownicy, sąsiedzi. Czym jest interwencja kryzysowa? Na wstępie należy przybliżyć pojęcie interwencji kryzysowej, którą podręczniki definiują jako formę pomocy psychologicznej, która polega na kontakcie terapeutycznym, skoncentrowanym na problemie wywołującym kryzys, czasowo ograniczonym, w którym dochodzi do konfrontacji osoby z kryzysem i do jego rozwiązania. Redukcja symptomów i przywrócenie równowagi psychicznej zapobiega dalszej dezorganizacji (W. Badura-Madej, 1996). Interwencja kryzysowa to działalność prewencyjna, związaną z prewencją wtórną – zapobieganiem pogłębianiu się patologii w konsekwencji nierozwiązanych kryzysów. Prewencja pierwotna to zapobieganie rozwojowi kryzysów i patologizacji w wymiarze ogólnospołecznym. Klasyczny model interwencji kryzysowej polega na zapewnieniu wsparcia emocjonalnego, poczucia bezpieczeństwa, zredukowaniu lęku. Podstawą wczesnej interwencji jest nawiązanie kontaktu z osobą osieroconą tak szybko, jak to możliwe, oraz stworzenie warunków i atmosfery do rozmowy, a także wyrażania uczuć związanych ze śmiercią dziecka. Na tym etapie interwencji emocjonalne wsparcie odgrywa zasadniczą rolę. Nieskuteczne jest uspakajanie i dawanie rad w rodzaju: „ weź się w garść, masz, dla kogo żyć”, „jeszcze będziesz miała dzieci”, „to tylko poronienie”, „jeszcze będziesz mamą”, „nie ty pierwsza i nie ostatnia” czy „trzeba żyć dalej”. Decydujące jest pierwsze zdanie rozpoczynające rozmowę, które rzutuje na dalszy przebieg terapii. Nie ma jednego najlepszego sposobu, by zacząć rozmowę. Dlatego umiejętnością, jakiej wymaga się od osoby pomagającej, jest zdolność do współczującego słuchania, która zaczyna się od autentycznego współczucia w obliczu żałoby i pozostania milczącym, kiedy osierocony mówi. Nawiązanie kontaktu utrudniają pytania; „ jak się Pani czuje? ”, „ czego Pani oczekuje ode mnie? ”, „co mogę zrobić dla Pani? ”. Ułatwiają natomiast wypowiedzi, w których nazywa się wprost to, co się wydarzyło: „ wiem, że Pani syn nie żyje, czy możemy o tym porozmawiać? ” lub wyjaśnienie, jak ludzie przeżywają utratę: „ dobrze, że przyszliście Państwo do ośrodka, razem będzie lżej ”. Istotne jest, by osieroceni czuli, że są oczekiwani i mogą przyjść nawet po dłuższym okresie braku kontaktu. Pierwszy warunek, jaki musi być spełniony w udzielaniu pomocy, to obecność, która prowadzi do wytworzenia atmosfery wzajemnej otwartości i zaufania. Trzeba umieć słuchać o bezgranicznej samotności, braku nadziei i utraty wiary w przyszłość. Trzeba razem trwać, aby znaleźć drogę, która wyprowadzi cierpiącego z labiryntu rozpaczy. Zobacz też: Żałoba po śmierci dziecka Jak możesz pomóc osobie po stracie dziecka? Cierpliwym, empatycznym słuchaniem, pozbawionym pustego pocieszania. Pozwoleniem na okazanie emocji: wypłakania się, złości , krzyku, słownej agresji. Wykazując autentyczną troskę, przejawiającą się w zwykłych codziennych czynnościach (np. zrób zakupy). Wskazuj wartości, które są istotne w życiu, ale unikaj oferowania czegoś w zamian („to wielka strata, ale masz jeszcze wspaniałego syna”). Motywuj do reorganizacji życia i wspieraj w tym. Pomóż w znalezieniu fachowej pomocy, jeżeli widzisz, że taka jest konieczna. Rozprosz wątpliwości i zapewnij, że dana osoba uczyniła wszystko, co powinna była uczynić dla zmarłego, a jej wysiłek był znaczący i ważny. Nie powtarzaj oklepanych frazesów („wiem co czujesz”, „czas zagoi rany”, „jutro będzie lepiej”, „wszystko się ułoży”). Nie sugeruj, co powinien czuć twój rozmówca, nawet jeżeli przeżyłeś/-aś to samo. Pozwól, aby śmierć bliskiej osoby była dla niego/niej tym, co on/ona czuje. Nie nadawaj sensu cierpieniu (to nie jest odpowiedni czas do tego, na to przyjdzie pora dużo później). Nie szukaj pozytywnych stron utraty bliskiej osoby. Przede wszystkim po prostu bądź. Dobrze przeżyta żałoba to wzbudzenie w sobie nadziei, że utratę można i trzeba uznać za nowe doświadczenie życiowe, które może dla nas stać się źródłem osobistego rozwoju i wzrastania. Zobacz też: Jak śmierć dziecka przeżywa kobieta, a jak mężczyzna? Najczęściej popełniane błędy, czyli czego nie wolno robić, jeżeli chcemy pomóc? Nie pocieszaj osób pogrążonych w żałobie. Nie używaj stwierdzeń, które mogą zrazić rodzica po stracie. Nie zaprzeczaj temu, co widzisz i słyszysz, nawet jeśli będzie ci się to wydawało niewiarygodne. Nie nadawaj odmiennego sensu jego cierpieniu. Nie poszukuj pozytywnych stron odejścia jego dziecka. Nie używaj sformułowań „widocznie tak miało być” lub „czemuś ta śmierć miała służyć”. Nie uspokajaj rozzłoszczonego rodzica, wręcz przeciwnie: pokaż mu, że jego zachowanie jest normalne. Nie rozpraszaj się ani nie uciekaj wzrokiem, kiedy rodzic po stracie do ciebie mówi. Unikaj przerywania rozmowy, nawet kiedy przychodzi ci do głowy złota myśl. Nie kończ za rodzica po stracie rozpoczętych zdań. Nie próbuj przedstawiać racjonalnych wyjaśnień zaistniałej sytuacji. Nie mów rodzicom, żeby nie byli smutni. Nie mów im, co powinni czuć i myśleć. Nie wmawiaj im, że wiesz, co czują, bo to nieprawda! Nie mów: „powinieneś już czuć się lepiej” lub „nie jesteś jedyny, którego to spotkało” – nawet gdy od śmierci bliskiej osoby minęło sporo czasu. Nie mów: „przynajmniej masz drugie dziecko”. Nie kwestionuj wyznawanych przez nich wartości czy przekonań (np. religijnych). Nie zachęcaj rodziców, żeby ukrywali żal i smutek przed swoimi dziećmi. Nie mów „jesteś młody/młoda. Wszystko przed tobą. Będziesz mieć kolejne dziecko”. Nie udawaj, że zmarłego dziecka nigdy nie było, nie bój się o nim mówić – wspomnij czasem o dziecku. Nie udawaj, że nie istniało. Pamiętaj: słowa mniej bolą niż uporczywe milczenie. Nie uciekaj przed rodzicem po starcie dziecka – ten stan nie jest zaraźliwy, on potrzebuje twojej obecności. Nie oczekuj, że żal i smutek minie po 3 czy 6 miesiącach. Nie mów rodzicom po stracie: „nie myśl o tym”, „życie toczy się dalej”. Nie mów im, jak mają dalej żyć. Nie oczekuj, że będą jeszcze tacy sami, jak przed stratą. Bądź z nimi, a nie obok nich. Zobacz też: Poronienie, martwy poród i strata małego dziecka – co czują rodzice? Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem! Copyright © Remigiusz Mróz, 2021Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z 2021Redaktor prowadzący: Adrian TomczykMarketing i promocja: Greta KaczmarekRedakcja: Karolina Borowiec-PieniakKorekta: Joanna Pawłowska, Anna NowakProjekt okładki: Mariusz BanachowiczProjekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / na okładce: © NejroN / iStock, Vladimir Gjorgiev / Shutterstock, David Veksler / UnsplashKonwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz NowackiZezwalamy na udostępnianie okładki książki w 978-83-66736-24-5CZWARTA STRONAGrupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z Fredry 8, 61-701 Poznańtel.: 61 853-99-10[email protected] i Arturowi,gdyby życie kiedykolwiek rzucało Wam kłody pod nogi,budujcie z nich iustitia, et pereat musi się stać zadość, choćby miał zginąć 1Made in China1The Warsaw Hub, rondo DaszyńskiegoZnalezienie się po raz pierwszy w nowym miejscu mogło być jak ponowne narodziny, Chyłce jednak kojarzyło się raczej ze śmiercią. W dodatku przeżywaną każdego dnia, kiedy co ranek Joanna wchodziła do przeszklonych korytarzy kancelarii pracownikami dość szybko się zaznajomiła, co właściwie tylko pogorszyło sprawę. Trudno było o bardziej dojmujące uczucie od tego, kiedy człowiek znajduje się wśród znajomych twarzy i czuje się całkowicie nie Zordon, najpewniej zrezygnowałaby już po kilku dniach, doszedłszy do wniosku, że korpoświat Kosmowskiego, Messera i Krata nie jest dla niej. A wcześniej puściłaby z dymem całe piętro, dzięki czemu pożar Rzymu za Nerona jawiłby się jak niewinne Oryńskim miała jednak oparcie, które pozwalało jej względnie dobrze funkcjonować w miejscu, którego szczerze nie znosiła. Gabinety przydzielono im po przeciwnych krańcach korytarza, jakby właściciele kancelarii uważali, że dwójka żyjących ze sobą prawników w pracy nie powinna mieć ze sobą zbyt wiele się właściwie tylko podczas przerwy na lunch. Zamiast do Hard Rock Cafe chodzili do Bydła i Powidła, a Costa Coffee w Skylight zamienili na znajdujące się po drugiej stronie ulicy Green Caffè na co dzień musiała zmagać się też z innym problemem: nową aplikantką, którą jej przydzielono. Iga Zawada studia ukończyła z wyróżnieniem, w CV uzbierała wszystko, czego potrzebowała, żeby móc przebierać wśród ofert pracy, na domiar złego egzamin na aplikację zdała śpiewająco. To wszystko sprawiało, że w gruncie rzeczy uważała się za mądrzejszą od swojej głęboko westchnęła, wchodząc do swojego gabinetu. Wszystko było nie tak, jak być powinno. I dziś po raz kolejny miała dobitnie się o tym usiadła przy biurku, rozległo się pukanie, a zaraz potem drzwi otworzyły się na oścież. Młoda dziewczyna weszła do środka i przelotnie uśmiechnęła się do swojej odpowiedziała kamiennym wyrazem twarzy.– Mówiłam, żebyś nie zawadzała mi przed dwunastą? – rzuciła.– Mówiła pani.– I? Co było niezrozumiałe?– To, dlaczego wciąż pozwala sobie pani na drwiny z mojego nazwiska i…– Nigdy nie drwię z moich aplikantów – ucięła Joanna, otwierając laptopa stojącego na biurku. – Przeciwnie, dbam o nich. Martwię się, jak długo spojrzała na nią z powątpiewaniem.– O ciebie akurat się nie martwię.– Dziękuję.– Nie masz za co. Po prostu doszłam do wniosku, że skoro meduzy przetrwały sześćset pięćdziesiąt milionów lat bez mózgu, tobie też się milczała, stojąc w bezruchu tuż za drzwiami. Sprawiała wrażenie, jakby bała się podejść bliżej, mimo że bynajmniej nie należała do strachliwych. Przeciwnie, pozwalała sobie względem Chyłki na znacznie więcej niż jakikolwiek prawnik w też drugą poważną przypadłość – wprost uwielbiała dowcipy o prawnikach.– No, to mów – rzuciła Joanna. – Przywlokłaś się tu, żeby zawracać mi dupę bez celu? Czy masz coś konkretnego?– Imienni partnerzy chcą panią widzieć w sali konferencyjnej.– aplikantka czekała na więcej, ale na próżno.– Co mam im powiedzieć?– Że nie nalałabym na nich, nawet gdyby ich ciała zajęły się westchnęła i spojrzała na sufit.– Coś jeszcze?– Że gdzieś rośnie drzewo produkujące tlen, dzięki któremu tych trzech kretynów może oddychać. Powinni je wyjść z gabinetu i spełnić polecenie patronki, Iga w końcu zbliżyła się do biurka. Chyłka dopiero teraz poczuła wyraźny zapach jednej z prywatnych mieszanek Toma Forda, za którą trzeba było zapłacić ponad tysiąc jeszcze nie zarabiała wiele, ale nie musiała się tym przejmować. Wywodziła się z długiej linii warszawskich prawników, a jej ojciec był znanym notariuszem. W trakcie długiej kariery zarobił właściwie tyle, że jego dzieci nie musiały pracować – mimo to syn miał przejąć po nim zawodową schedę, a córka rozsławić nazwisko w palestrze.– Mecenas Messer podkreślił, że chodzi o…– Nieważne, o co chodzi, bo o tej porze jestem wbiła wzrok w oczy dziewczyny, ta zaś nie wyglądała, jakby miała zamiar odpuścić.– Ale jest jakiś klient – zaoponowała Iga. – I jeśli wyraz twarzy mecenasa Messera mógł o czymkolwiek świadczyć, to jakaś gruba podniosła się i położyła ręce na biurku. Do tej dziewczyny absolutnie nic nie trafiało. Już pierwszego dnia Chyłka kazała jej ustalić, o strachu przed czym Iron Maiden śpiewają przez siedem minut i szesnaście sekund, ale Zawada do dziś nie udzieliła jej odpowiedzi.– Mam dla ciebie propozycję – odezwała się Chyłka.– Pani mecenas…– Zabawmy się w grę pod tytułem „wypierdalanie”. Ty nadal nie poruszyła oczami, jakby za punkt honoru postawiła sobie, by nie uciec wzrokiem.– Zasady są bardzo proste: najpierw otwierasz drzwi, a potem…– Pani mecenas, chodzi o coś naprawdę ważnego – przerwała jej na potwierdzenie tego rozległ się dźwięk przychodzącej wiadomości. Joanna zerknęła na telefon i zobaczyła esemesa od Kosmowskiego, który starał się ustalić, dlaczego jeszcze się nie zjawiła.„Czekamy na ciebie w conference roomie. Możliwe, że mamy case wszech czasów”.Joanna podniosła komórkę.„To jeszcze sobie poczekacie” – odpisała.„Come on. Jest tu ktoś, kogo będziesz chciała poznać”.„Kto?”Chyłka czuła na sobie ponaglające spojrzenie Zawady i nie mogła przestać myśleć o tym, że w Żelaznym & McVayu żadna młoda prawniczka z brojlerni nie wytrwałaby w jej gabinecie tak długo w jednym kawałku.„Kojarzysz Kazimierza Halskiego?” – odpisał Daniel. „Wiadomka, że kojarzysz, bo to pewnie twój kandydat. Anyway, jest tu szef jego kampanii i chce, żebyś go broniła”.Joanna przez moment się wahała.„Idziesz or what?”Chyłka nabrała głęboko tchu, starając się uspokoić. Znajdowała się w piekle, na samym dnie ostatniej strefy dziewiątego kręgu, gdzie według Dantego trafiali ci, których grzechy były wprost telefon, a potem minęła aplikantkę i wyszła na korytarz. Ruszyła w kierunku najbardziej reprezentacyjnej sali konferencyjnej, choć po drodze najchętniej zajrzałaby na moment do Oryńskiego. Wystarczyłaby krótka chwila, żeby Chyłka nieco się uspokoiła – Kordian miał jednak swoje obowiązki i własną sprawę. Trzygłowa Hydra Moczarowa pilnowała, by razem żadnej nie weszła do pomieszczenia bez pukania. Jak wszystkie inne, także to było niemal całkowicie przeszklone i idealnie Halski od razu się podniósł i przywołał na twarz blady uśmiech. Był nieco młodszy od znanego brata, miał łagodniejsze rysy twarzy i oczy, w których nie widać było bolesnych przeżyć.– Pani mecenas, bardzo mi miło – odezwał się, podając jej lekko nią potrząsnęła, a potem usiadła na wolnym miejscu między Messerem i Kratem.– Zależało mi na pani obecności, ponieważ…– Ponieważ gdyby znalazł pan lepszą prawniczkę, dostałby pan Nobla z chemii za odkrycie dotychczas nieznanego pierwiastka – docenił reakcję, kiwając głową.– Śledziłem pani sprawy. Ta obrona Tadeusza Tesarewicza i sędziego Sendala to były prawdziwe przyjrzała się rozmówcy. Oczywiście, że najlepiej kojarzył te procesy, które miały coś wspólnego z polityką – żył nimi tak, jak każdy, kto interesował się tematem.– Może być pan pewien, że przy pańskiej obronie nie będzie inaczej – odezwał się Wojciech chrząknął cicho, Kosmowski zerknął przelotnie na Joannę.– Wolałbym jednak, żeby było – odparł Halski.– W jakim sensie?– Tamte sprawy zostały mocno nagłośnione w mediach. Mnie i mojemu bratu zależy na tym, żeby w tym wypadku było westchnęła.– Dobra – rzuciła. – Co konkretnie zrobiłeś?– Nic.– Jasne. Brenton Tarrant też nic nie zrobił, a pięćdziesiąt jeden osób w meczecie Al Noor i centrum islamskim w Linwood po prostu wpadło pod kule z jego niemal niezauważalnie westchnął i bynajmniej nie wydawał się urażony uwagą rzuconą przez Chyłkę. Może był przygotowany na to, co go czeka podczas rozmowy z nią. A może był jeszcze większym ekstremistą niż jego brat i kandydat na prezydenta – i nawet porównanie z najkrwawszym zamachowcem w historii Nowej Zelandii mu nie nie sposób było stwierdzić, jakie ma poglądy ani kim jest. O Kazimierzu Halskim wiadomo było niemal wszystko – znany opozycjonista, lider Jedności Obozu Narodowego i skrajny prawicowiec z krwi i kości. Jego brat zawsze trzymał się z dala od polityki, zdawało się, że bardziej interesował go biznes – aż do teraz, kiedy został szefem sztabu.– Moim jedynym przewinieniem jest to, że zaangażowałem się w kampanię brata – podjął Mirek. – I ktoś postanowił to wykorzystać.– Kto?– Przypuszczalnie ktoś ze sztabu obecnej prezydent. Nie jest żadną tajemnicą, że idą w sondażach łeb w łeb, a mój brat z każdym dniem poszerza elektorat. W grupie wiekowej…– Hola – przerwała mu Joanna. – Polityka interesuje mnie w tej chwili tak bardzo, jak okres godowy koziorożca syberyjskiego w górach uniósł brwi.– Chcę tylko wiedzieć, w jak głębokie gówno wdepnąłeś, jeśli mam cię z niego trzej imienni partnerzy poruszyli się nerwowo, a Mirek pokiwał głową, wyraźnie zadowolony z faktu, że może liczyć na taką obronę, jaką sobie wymarzył.– Pewna dziewczyna zamierza oskarżyć mnie o współżycie – zmrużyła oczy i krytycznym wzrokiem otaksowała rozmówcę.– Nic dziwnego. Też żądałabym nie doczekała się takiej reakcji, jakiej się spodziewała.– Niezupełnie o to chodzi – odparł Halski. – Twierdzi, że w momencie, kiedy doszło do zbliżenia, nie miała jeszcze piętnastu natychmiast się odsunęła.– Chyba cię, kurwa…– Zarzuca panu gwałt? – włączył się szybko Messer.– Nie. Według tego, co przedstawiła, wyraziła zgodę na stosunek.– To bez znaczenia – włączył się Krat. – Poniżej piętnastego roku życia prawo nie dopuszcza świadomego wyrażenia wzruszył ramionami, a potem ciężko wypuścił powietrze nosem i spojrzał na Joannę.– Widzę, że nie jest pani przesadnie się podniosła, a Kosmowski natychmiast posłał jej ostrzegawcze spojrzenie. W Żelaznym & McVayu zdążył poznać ją na tyle dobrze, by wiedzieć, czego powinni się teraz spodziewać.– Nie bronię pedofili – wypaliła.– W takim razie nie ma problemu, bo ja nim nie jestem – odparł szybko Halski. – Nigdy nie współżyłem z żadnym dzieckiem, sama myśl napełnia mnie odrazą. A tej dziewczyny w życiu nie widziałem na oczy.– W takim razie wybronisz się bez trudu. Ale z innym ruszyła w kierunku wyjścia, kątem oka dostrzegając, jak młodsi pracownicy na korytarzu odwracają głowy, udając, że nie przyglądali się szefostwu.– To wszystko ohydna prowokacja obecnej prezydent – dodał Mirek. – Ta kobieta jest zdolna do chwyciła za klamkę.– Dziewczyna nie złożyła nawet zawiadomienia. Poszła z tą historyjką prosto do NSI, licząc na to, że posadzą ją przed kamerami i dadzą jej rozgłos, o którym pewnie jej się zamarzyło. Dziennikarze wykazali jednak elementarną wyjść. Nie słuchać tego człowieka, nie dać się w to wciągnąć. Cokolwiek naprawdę się wydarzyło, w sądzie będzie miało jednoznaczny wydźwięk, a ona obiecała sobie, że nigdy nie będzie broniła kogoś oskarżonego o poprzedniej kancelarii nawet by się nie wahała. Tutaj stąpała jednak po cienkim lodzie.– Reporterzy z NSI najpierw sprawdzili, czy ja i ta dziewczyna kiedykolwiek w ogóle przebywaliśmy w jednym miejscu w jednym czasie. Potem kontaktowali się z moim otoczeniem, odezwali się także do mnie i…– Nic nowego – ucięła Chyłka. – NSI sympatyzuje z jej zaskoczeniu Halski po prostu pokiwał głową.– Dziewczyna też doskonale o tym wiedziała – skwitował. – Zgłosiła się do redakcji tylko po to, żeby wywrzeć presję i przedstawić mi oparła się plecami o szklane drzwi.– Jakie? – rzuciła.– Chce trzystu tysięcy za prychnął, a Messer spojrzał na Halskiego z obojętnością.– Twierdzi, że to niewiele, biorąc pod uwagę, że budżet naszej kampanii wynosi kilka parę za dużo, skwitowała w duchu Joanna, choć na tle wydatków kandydatów PDP i UR to i tak niewiele. Dwie główne partie wyłożą na kampanię dokładnie tyle, ile pozwala prawo, czyli prawie dwadzieścia milionów.– Nie ma żadnych dowodów – dodał Mirek. – To słowo przeciwko słowu, ale szkody, jakie wyrządzi mojemu bratu, będą nieodwracalne. Wszyscy kandydaci podchwycą temat, będzie wałkowany nieustannie w mediach, koloryzowany i przedstawiany na coraz więcej milczała, nie odrywając badawczego spojrzenia od Halskiego.– Te pomówienia zniszczą całe moje życie – kontynuował. – A mojego brata pozbawią szansy na prezydenturę.– I czego konkretnie ode mnie oczekujesz? – rzuciła Chyłka.– Tego, że załatwisz tę sprawę po cichu.– Czyli że zapłacicie jej mniej.– Tak.– Ile?– Nie damy jej więcej niż dziesięć westchnęła głęboko. Może faktycznie nic nie było na rzeczy, skoro nie byli gotowi wyłożyć kwoty choćby zbliżonej do tego, czego żądała ta dziewczyna.– Jeśli się na to nie zgodzi, chcę, żebyś przygotowała uderzenie wyprzedzające – ciągnął Halski. – Trzeba złożyć zawiadomienie do prokuratury za znieważenie i…– Zniesławienie – poprawiła go Joanna. – I to beznadziejny pomysł.– Dlaczego?– Bo lepiej załatwić to powództwem cywilnym o ochronę dóbr osobistych – odparła ciężko. – W postępowaniu karnym wszystko jest utajnione, więc media będą w jego trakcie mogły dowolnie gdybać, głównie na twoją niekorzyść. Cywilne odbywa się na oczach kamer, a oprócz tego kwoty zadośćuczynienia są znacznie wyższe niż nawiązki w karnym.– Tu nie chodzi o pieniądze.– Tyle że one mówią. I to dość głośno – zauważyła Joanna. – Ale to nie wszystko. Przy postępowaniu cywilnym możemy nakazać publikację oświadczenia o określonej przez nas treści w środkach masowego przekazu, a przede wszystkim wystąpić o zabezpieczenie zmarszczył czoło.– Jeśli uprawdopodobnimy swoje roszczenie i wykażemy interes prawny w udzieleniu takiego zabezpieczenia, dziewczyna dostanie zakaz wypowiadania się publicznie na ten był wyraźnie ukontentowany, najpewniej bowiem właśnie na coś takiego liczył.– Czyli bierzesz tę sprawę?– Tego nie powiedziałam.– Ale…– W naszej kancelarii jest kilku prawników, którzy specjalizują się w tego typu kejsach – włączył się Messer. – Zapewniam, że otrzyma pan najlepszą nawet na niego nie spojrzał.– Nie interesuje mnie inny adwokat – oznajmił, skupiając wzrok na ton był na tyle kategoryczny, że w pokoju zaległa niewygodna cisza, której właściwie nie sposób było przerwać tak, by nie urazić klienta. Wszyscy trzej imienni partnerzy patrzyli na siebie jak krowy na pastwisku, a Chyłka czerpała z tego pewną satysfakcję.– Nigdy nie skrzywdziłbym dziecka – dodał Halski. – Sam jestem ojcem dwójki nastolatków.– A Hitler miał psa – odparła Joanna. – I jakimś cudem nie uczyniło to z niego dobrego znów puścił uwagę mimo uszu.– Broniąc mnie, nie tylko uratujesz życie niewinnego człowieka – podjął – ale wywrzesz też realny wpływ na kształt naszego kraju. Zapewnisz zwycięstwo w wyborach człowiekowi, który…– Który i tak ma mój głos, więc nie musisz mnie do niego przekonywać – ucięła Chyłka. – Poza tym wychodzę z prostego założenia, że polityków należy zmieniać dokładnie z tego samego powodu, dla którego zmienia się Halskiego nieco rozpromieniała.– Mark Twain?– Może – odparła Joanna. – I to nie zmienia faktu, że po prostu nie prowadzę takich głową, a potem sięgnął do teczki, którą postawił obok swojego krzesła.– Liczyłem na to, że uwierzy mi pani bez tego – odezwał się, wyciągając dwie kartki. – Ale najwyraźniej potrzeba pani partnerzy pochylili się nad wydrukami, Chyłka skrzyżowała ręce na piersi, wciąż oparta o drzwi.– Co to za rewelacje? – rzuciła.– Materiały od dziennikarzy NSI… a konkretnie informacje, które sprawiły, że zamiast zaprosić dziewczynę przed kamerę, odezwali się do przejrzał szybko obydwie kartki, a potem podniósł wzrok na Joannę.– Dziewczyna startowała w ostatnich wyborach lokalnych z ramienia PDP do rady powiatu – oznajmił.– A parę lat temu pracowała jako wolontariuszka w kampanii prezydenckiej Darii Seydy – dodał Halski. – Według tych materiałów zawsze była zaangażowana politycznie, oczywiście po stronie naszych obeszła powoli stół i zerknęła z góry na materiały. Rzeczywiście wyglądało to jak ustawka Pedepu, co właściwie w świecie polityki nie byłoby niczym dziwnym.– Jest jeszcze coś – dorzucił Mirek i sięgnął po ostatnią z kartek. – Dziewczyna formułowała już identyczne zarzuty pod adresem innego znanego polityka. Być może go podał Joannie wydruk, a ona przesunęła wzrokiem po tekście. Nie spodziewała się znaleźć nazwiska, które tam widniało.– Patryk Hauer.– Na długo, zanim został premierem – oświadczył Mirek. – Był dopiero wschodzącą gwiazdą, nie objął jeszcze tej głośnej komisji śledczej.– Schemat był taki sam?– Podobny. Wtedy dziewczyna zgłosiła się bezpośrednio do niego. Żadnych dowodów, żadnych wcześniejszych powiązań z Hauerem. Zapłacili, ona podpisała, co trzeba, i sprawa została zakopana. Trafiłem na to tylko dlatego, że mój brat ma jeszcze dobrych przyjaciół z czasów walki z komuną, którzy życzą mu odłożyła kartkę i przeszła wokół stołu. Patryka Hauera znała jedynie z doniesień medialnych, ale trudno było wyobrazić sobie, by mógł kiedykolwiek dopuścić się czegoś takiego. A skoro tak, to dziewczyna mogła kłamać także teraz, starając się po raz kolejny powtórzyć trik, który już raz się pomieszczeniu zaległa cisza tak absolutna, że słychać było niewyraźne rozmowy na korytarzu.– A więc… – zaczął Halski.– E! – ucięła od razu Joanna. – Nie przerywa się Chyłce, kiedy wyglądał, jakby miał zamiar schować twarz w dłoniach, a Messer z trudem trzymał nerwy na wodzy. Ostatni z imiennych partnerów robił zaś wszystko, by nie dać po sobie poznać, jak ważne jest to, co teraz powie i reszta doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że Kazimierz Halski wedle wszelkiego prawdopodobieństwa pokona urzędującą prezydent. A kiedy się to stanie, nie zapomni o kancelarii KMK.– Dobra – rzuciła w końcu Chyłka. – Ale mam kilka warunków, które nie podlegają żadnej, kurwa, Oryńskiego, The Warsaw Hub– Zordon! – rozległ się z korytarza głośny krzyk, który bez trudu sforsował teoretycznie dźwiękoszczelne uniósł wzrok znad laptopa akurat w momencie, kiedy Chyłka wpadła do gabinetu. Zatrzasnęła za sobą drzwi i stanęła przed biurkiem, po czym położyła dłonie na biodrach.– Słuchaj – rzuciła.– Zawsze cię słu…– Zostaw wszystko, co robisz, i przygotuj się na przygodę życia.– Muszę?– Tak – odparła Chyłka, nie ruszając się z miejsca.– I na czym ta przygoda będzie polegała?– Na tym, że poprowadzisz ze mną sprawę.– Znowu?Joanna opuściła ręce i położyła dłonie na blacie. Pochyliła się tak, że dekolt zrobił swoje, a Oryński od razu skorzystał z okazji.– Opanuj się, Zordon. Jako nastolatek naoglądałeś się więcej piersi niż twoi przodkowie przez setki odchrząknął i odchylił się na krześle.– Ale nie takich – zaznaczył.– Słuszna podniósł się z krzesła, a potem podszedł do Chyłki i przysiadł na biurku. Było całkowicie białe, w stylu skandynawskim – jak niemal każdy element wystroju kancelarii. Gabinety wszystkich prawników poza imiennymi partnerami były identyczne i Kordianowi kojarzyły się ze szpitalem. Nie narzekał na nie jednak tak bardzo, jak Chyłka. Jej zdawało się w tym miejscu przeszkadzać właściwie wszystko.– Powiesz mi, o co chodzi, czy mam zgadywać?– Będziemy bronić niemal zakrztusił się śliną.– Że co?– To znaczy nie jest pedofilem.– No to teraz wszystko do niego i położyła ręce na jego udach.– Kojarzysz Halskiego? – zmarszczył czoło, sięgając pamięcią wstecz. Nazwisko niemal od razu skojarzyło mu się z jednym.– Dawno nie czytałem Tyrmanda, ale…– Nie chodzi mi o doktora ze Złego, farfoclu.– Farfoclu?Joanna wzruszyła lekko ramionami.– Doszłam do wniosku, że potrzebuję nowych pieszczotliwych określeń na ciebie.– Kiedy?– W tej konkretnej chwili.– I właśnie na to wpadłaś? – spytał Oryński, zsuwając się z biurka, które nagle wydało mu się znacznie mniej stabilne. – Normalni ludzie używają „kotku”, „kochanie”, „słońce”…– Nie jesteśmy normalnymi ludźmi, cielaku.– Racja – przyznał, kładąc ręce na jej biodrach. – To co to za Halski?– Kazimierz. Legenda opozycji, polityczny Clint Eastwood i facet, który po upadku PRL-u chciał rozprawić się z komunistami mniej więcej tak, jak Wielka Orda Czyngis-Chana z podbitymi ludami.– Gość w twoim omiotła wzrokiem Oryńskiego, jakby sama nie była pewna, czy tego rodzaju uwaga jest wciąż aktualna. Przesunęła dłonią po krawacie Kordiana, poprawiła nieco węzeł, a potem podeszła od okna wychodzącego na zachodnią część Woli. Gabinety po drugiej stronie budynku miały zapierający dech w piersiach widok, tutaj wprost przeciwnie – oko było można zawiesić zasadniczo tylko na kominie gazowni PGNiG i majaczących za nim blokach na Odolanach.– To dzięki takim jak on możesz dzisiaj wywalać kasę na nowego iPhone’a, który prawie niczym nie różni się od poprzedniego, a Klara Kabelis może popierdalać sobie po Smolnej z włosami w kolorze bubblegum podrapał się po skroni.– Naprawdę go nie kojarzysz? – rzuciła Chyłka.– Niespecjalnie.– Ale co Paluch powiedział o Białasie, a Szpaku o Bedoesie w relacjach na Instagramie, to się orientujesz stanął obok niej i posłał jej niepewne spojrzenie.– Kontroluję, co robisz w sieci, Zordon.– Oczywiście – mruknął.– Muszę trzymać rękę na pulsie. Jak tylko zaczniesz czytać o wychowywaniu dzieci, najlepszych wózkach, najmniej podrażniających pupkę niemowlęcia pieluszkach i tak dalej, zwijam się z tego chrząknął niepewnie i obrócił się do niej.– Więc co z tym Halskim?– Nic. Chodzi o jego głęboko tchu, a potem zrelacjonowała mu całą rozmowę z Trzygłową Hydrą Moczarową i Mirkiem. Kordian słuchał z coraz większym niedowierzaniem, doskonale pamiętając jej solenne postanowienie, że nigdy nie wystąpi w obronie kogokolwiek oskarżonego o skończyła, oparł się plecami o wysokie okno i zmrużył oczy.– Co ci nie pasuje? – rzuciła Chyłka.– Wszystko. Nie masz powodu, żeby bronić tego faceta.– Jedyne, czego nie mam, to wybór, Zordon.– Oj na niego z rezerwą.– Gdybyś nie chciała, znalazłabyś sposób, żeby nie wziąć tej sprawy – zauważył. – A zamiast tego zgodziłaś się niemal natychmiast. O co chodzi?– O to, że dziewczyna najpewniej powtarza zagranie z Hauerem. Wykorzystuje coś, czego nie powinna, i pluje w twarz wszystkim prawdziwym ofiarom przemocy seksualnej. Nawet gorzej, niż robiła to westchnął i też oparł się o szybę. Oboje przez moment wodzili wzrokiem po ascetycznym pokoju.– I to cię tak bulwersuje?– Jak widzisz.– Sama nigdy nie sięgnęłaś po podobne zagrania na sali sądowej?Obróciła do niego głowę, a potem machinalnie potarła bliznę na szyi.– Raz. Paręnaście lat temu – przyznała. – Broniłam chłopaka, który nie zasługiwał na to, żeby resztę życia spędzić w więzieniu. Jego dziewczyna skłamała, że została przez kogoś wykorzystana.– Tak czy inaczej, nie o to chodzi – odparł bez wahania Kordian. – Jego brat nie ma znaczenia, wysokie prawdopodobieństwo ściemy też nie. Obiecałaś sobie, że nie poprowadzisz nigdy takiej sprawy.– No.– Więc co się zmieniło?– ten ton doskonale i nawet bez patrzenia na Chyłkę mógł stwierdzić, że uśmiecha się pod nosem.– To znaczy? – odsunęła sobie jego krzesło, a potem usiadła i wyłożyła nogi na biurku.– Cierpię tu na monachopsję, Zordon.– Na co?– Doskwiera mi subtelne, ale uporczywe i ustawiczne poczucie, że jestem nie na swoim miejscu.– To w ogóle prawdziwe słowo?Założyła ręce na karku i rzuciła mu krótkie spojrzenie.– Od kiedy je wypowiedziałam, tak – odparła. – Poza tym skup się na meritum.– Którym jest to, że…– Że nie mogę tu, kurwa, dłużej uznał w duchu, że właściwie mógł sam sobie odpowiedzieć.– Chcę z powrotem do Skylight, do Costy, nawet do gabinetu tej nędznej kreatury międlącej spinki. W dupie mam wysokie biurowce i nową dzielnicę biznesową, wolę stare śmieci pod Patykiem.– Wiem, ale…– Od pewnego czasu układam pewien plan – ucięła.– To nie brzmi dobrze.– Dokładnie to samo sobie myślisz, kiedy rano dzwoni budzik. A on robi tylko to, do czego został stworzony.– Yhm…– Ja zostałam zaprojektowana do siania chaosu, Zordon.– Zdążyłem się już o tym…– I zamierzam go tutaj zaprowadzić – przerwała mu i wbiła nieruchomy wzrok w drzwi. – Nazwałam tę inicjatywę Generalplan.– O, świetnie. Hitlerowska terminologia z pewnością świadczy o tym, że to będzie wyjątkowo szlachetna misja.– To nie ma związku z nazizmem.– A jednak używasz niemieckiego tylko wtedy, kiedy chcesz niszczyć przewróciła oczami.– Zresztą na cokolwiek wpadłaś, nie zrobisz z tego miejsca drugiego Żelaznego & McVaya, nie ściągniesz tutaj Costy, no i Pałac Kultury wedle wszelkiego prawdopodobieństwa też się nie ruszy.– Nie to mam w planach.– A co?Szturchnęła go lekko łokciem i posłała mu uśmiech.– Zaprowadzimy tu taki burdel, że największe tąpnięcie w śląskich kopalniach będzie jak lekki wstrząs.– Znaczy?– Wszystko po kolei – odparła Joanna i podeszła do laptopa. Podniosła klapę, a potem wpisała w Google imię i nazwisko dziewczyny, która chciała wyciągnąć od Halskich zapłatę za milczenie. – Połowę warunków, które postawiłam, te trzy miernoty spełnią dopiero po wygraniu pochylił się nad komputerem, jedną rękę kładąc na plecach Chyłki, a drugą podpierając się o blat. Wciąż nie patrzył na ekran.– To, że nie mają tutaj specjalisty do spraw pozyskiwania informacji, jest skandalem – burknęła. – Muszą wyhodować sobie Kormaka.– O ile wiem, on przyszedł na świat w klasyczny dla ssaków sposób.– Żartujesz? Takie osobniki są genetycznie modyfikowane i inkubowane. W środowisku naturalnym nie uśmiechnął się lekko, a potem zerknął na monitor i nagle zamarł. Miał wrażenie, że świat wokół niego skurczył się do wąskiej przestrzeni, która dzieliła jego oczy od monitora.– Ale dopóki nie mamy tu informatycznego cyborga, musimy sami…Chyłka urwała, orientując się, że coś jest nie tak.– O co chodzi? – niepewnie podniósł rękę i wskazał laptopa.– Ta dziewczyna…– No?– Chyłka, ja ją obróciła się raptownie w jego kierunku, a on wzdrygnął się, jakby kopnął go prąd. Cofnął rękę z jej pleców i się wyprostował.– A raczej znałem – dodał. – Ona nie żyje od jakichś… dziesięciu Caffè Nero, ul. ProstaWłaściwie nie trzeba było opuszczać The Warsaw Hub, by napić się kawy – na parterze znajdował się lokal, który miał wszystko, czego Chyłka potrzebowała o tej porze dnia. Wolała jednak wyjść z budynku, bo im dalej od kancelarii KMK się znajdowała, tym lepiej się prawników usiadło na stojących naprzeciw siebie fotelach przy oknie, a potem pochyliło się nad niskim stolikiem. Ich gorące kawy jeszcze parowały – Chyłka wzięła średnią americanę, Zordon wybrał karmelową mochę z bitą śmietaną na mleku bez laktozy, a do tego dorzucił kokosowego go niemal od razu, kubek też szybko opróżnił do połowy.– To cukrowe plugastwo w niczym ci nie pomoże, nerwowo głową, jakby dopiero teraz zdał sobie z tego sprawę.– Mów, co to za dziewczyna – dodała Joanna.– Lepiej ty mi powiedz, dlaczego nieżyjąca osoba miałaby…– Cichaj – ucięła. – I nadawaj powoli, jakbyś wpisywał jakieś hasło po dwóch nieudanych usta i odsunął talerzyk z okruchami muffina.– Dobra – rzucił. – Znałem tę dziewczynę całkiem dobrze, chodziła ze mną do szkoły.– Jakiej?– Do liceum.– Którego?– Przy Popiełuszki. Imienia Sempołowskiej, numer…– Do jednej klasy?– Nie, do równoległej – odparł Oryński i zgarbił się jeszcze bardziej. – I czuję się jak na przesłuchaniu.– Zaraz poczujesz się jak na wygnaniu. Dawaj odchrząknął i zerknął w kierunku ciast znajdujących się za ladą, jakby w nich upatrywał ratunku.– Była najbliższą przyjaciółką mojej ówczesnej dziewczyny – powiedział.– Miałeś kogoś przede mną, Zordon?Posłał jej krótkie spojrzenie, a potem wziął niewielki łyk kawy.– Chodziliśmy ze sobą jak na tamte warunki dość długo, bo pół roku.– Łał – odparła Joanna i zagwizdała pod nosem. – Mój najtrwalszy związek w liceum wytrzymał jedną czwartą tego okresu. Jak się nazywała ta nieszczęśnica?– Asia. Asia Piechodzka.– Nieźle – rzuciła z przekąsem Chyłka. – A ta, która teraz najwyraźniej pośmiertnie oskarża Halskiego?– Kinga – odparł Oryński i westchnął. – Chodziły do jednej klasy już w podstawówce, przyjaźniły się dość blisko. Często była z nami na jakichś imprezach albo w pubach, ale właściwie nigdy nie miałem okazji dobrze jej poznać. Zdawała się zamknięta w patrzyła na niego z niedowierzaniem.– Co? – rzucił.– Próbuję zwizualizować sobie ciebie na licealnej obrócił głowę w kierunku okna i powiódł wzrokiem za przejeżdżającym autobusem.– Możemy wrócić do tematu?– Dawaj.– Jakieś dziesięć lat temu gruchnęła wiadomość, że Kinga nie żyje. I całkiem możliwe, że kojarzysz, w jaki sposób umarła.– Hę?– Było o tym dość głośno, oczywiście bez personaliów. Rzuciła się pod wagon metra na placu rzeczywiście przypominała sobie, że do podobnego zdarzenia doszło. Właściwie o każdym mówiło się dość dużo, bo przez te wszystkie lata działania metra prób samobójczych było ponad dwadzieścia, ale udanych około dziesięciu.– Byłem na jej pogrzebie, Chyłka. Swoją drogą tam ostatni raz widziałem się z Asią, gdyby cię to napiła się americany.– Nieważne – dodał Kordian. – W każdym razie ktoś podszywa się pod Kingę.– Co ty powiesz?– Ale dlaczego? – ciągnął, jakby nie usłyszał uwagi. – Jaki jest sens w próbie wymuszenia okupu, kiedy jedyny świadek nie żyje? I jakim cudem Halscy się nie zorientowali?– Sam mówiłeś, że imię i nazwisko nie pojawiło się w mediach – odparła spokojnie Chyłka. – I może Kinga nie była jedynym świadkiem.– też wyjrzała za okno, zmagając się z potrzebą, która zawsze nachodziła ją w podobnych chwilach. Oddałaby połowę kolekcji płyt Iron Maiden za możliwość wyjścia przed kawiarnię i wyciągnięcia paczki się odsunąć te myśli i skupić na tym, co w tej chwili było najważniejsze. Sprawa, która przed momentem wydawała jej się całkiem prosta, teraz ewidentnie miała drugie dno.– Kinga wspominała kiedyś o sprawie Hauera? – odezwała się Chyłka. – O tym, że dostała od niego pieniądze?– Nie. Zresztą musiała je od niego wyciągnąć dużo później, kiedy był już w miarę znanym politykiem. Pewnie była już na studiach, a ja nie miałem wtedy kontaktu ani z nią, ani z używał tego zdrobnienia, Joanna czuła się co najmniej nieswojo. Robiła jednak wszystko, by nie dać tego po sobie poznać.– A do samego rzekomego gwałtu miało dojść, kiedy była małoletnia, nie? – ciągnął Oryński. – Czyli jeszcze przed tym, jak trafiła do układała sobie to wszystko w głowie. Wciąż nie wierzyła, żeby Patryk Hauer był zdolny do tego, co zarzucała mu dziewczyna. A więc jej wiarygodność należało podać w upływ czasu między zdarzeniem a próbą wyciągnięcia go na światło dzienne nie miał dla Joanny znaczenia. Doskonale wiedziała, że długa zwłoka nie przemawia na niekorzyść ofiary.– Potrzebujemy więcej informacji – oznajmiła.– Wyświetlić na niebie Kormakosygnał?– Nie. Kościotrup jest z Anką gdzieś za granicą w sprawie małego. Chyba w Wielkiej potrząsnął głową, jakby dopiero teraz uświadomił sobie, że planowali wyjazd od pewnego czasu.– Faktycznie – odparł. – W takim razie…– W takim razie zostaje nam albo wizyta w Pałacu Prezydenckim, bo to właśnie tam urzęduje jedyna osoba, która może coś wiedzieć, albo u twojej byłej dziewczyny.– Z dwojga złego wolałbym tę pierwszą nie umknęło, że nie zabrzmiało to zbyt przekonująco. Raczej jak próba zbudowania dystansu tam, gdzie go nie ma.– Wiesz, co robi teraz ta twoja Asia? – spytała Chyłka.– Pracuje gdzieś w Galerii Młociny, widziałem u niej na stories filmik z odstawiła kubek i wbiła wzrok w oczy Oryńskiego.– No co? – spytał.– Nie podejrzewałam cię o podglądanie swoich byłych na Instagramie. Głównie dlatego, że nie sądziłam, żebyś jakiekolwiek miał.– Nie podglądam, po prostu…– Ci się skrzywił się i poruszył nerwowo, jakby rzeczywiście coś przeskrobał.– Samo leci, jak już włączysz jedną relację.– Tłumaczyć się będziesz później – odparła Chyłka. – Teraz ustal, gdzie konkretnie możemy ją znaleźć.– Chyba w jednym ze sklepów pokręciła głową z niedowierzaniem, a potem szybko dopiła resztkę kawy i skinęła na Oryńskiego. Po kilku minutach byli już na parkingu podziemnym The Warsaw Hub i szli w kierunku czarnej iks wsiedli do środka, Chyłka wybrała numer, który dziś rano zapisała w komórce, a potem włączyła głośnomówiący.– Nie spodziewałem się wieści tak szybko – rozległ się głos Mirka.– Nie dzwonię z odpowiedziami, tylko z pytaniami – odparła Joanna. – I jak tylko zaczniesz kręcić, rozłączam się, uprzednio kazawszy ci jej cisza, a Zordon posłał jej pytające spojrzenie. Większość klientów przełykała gorzką pigułkę, jaką była obcesowość Chyłki, ale szef sztabu człowieka, który miał zostać kolejnym prezydentem kraju, mógł nie być na to gotowy.– Więc? – rzucił Halski. – Dlaczego nie pytasz, tylko tracisz czas na milczenie?– Czekałam na reakcję.– W takim razie ją dostałaś. Wal odpaliła silnik i wycofała z miejsca parkingowego tak szybko, że nie sposób było upewnić się, czy nic nie jedzie.– Dziewczyna, która was szantażuje, nie żyje od jakichś dziesięciu lat.– Słucham?– Zrobiła z siebie naleśnika na placu przez moment nie odpowiadał, przekazując komuś wiadomość. Być może bratu? Nie, Kazimierz Halski miał w tej chwili lepsze rzeczy do roboty niż samodzielne zapobieganie temu kryzysowi.– Ktoś najwyraźniej postanowił ją wykorzystać – dorzuciła Joanna. – Jak się z wami kontaktował?– Tylko mailowo, nie mieliśmy powodów sądzić, że…– Podeślij mi adres, z którego pisano.– Oczywiście – odparł szybko Mirek. – Ale w takim razie to chyba rozwiązuje sprawę?– rozległy się ciche głosy, a Chyłce przeszło przez myśl, że rozmówca musi zasłaniać ręką mikrofon.– Halo – mruknęła z moment żadna odpowiedź nie nadchodziła.– Hej! – krzyknęła Chyłka.– Już jestem.– To spręż się trochę, bo ewidentnie masz refleks szachisty korespondencyjnego.– Dobrze – odparł natychmiast Halski, jakby faktycznie nie chciał drażnić prawniczki. – Ale dlaczego mówisz, że to tylko może rozwiązywać sprawę? Było słowo przeciwko słowu, a teraz…– Słowo na waszą niekorzyść wypowiada ktoś inny.– No i? To tylko informacje z drugiej ręki.– O ile ten ktoś nie ma dowodów – zauważyła Joanna, wyjeżdżając na na Towarowej, a potem skierowała się w stronę ronda Daszyńskiego i wcisnęła gaz do dechy. Żeby dostać się na Młociny, trzeba będzie przebić się przez całą Wolę, Żoliborz i Bielany, ale o tej porze nie powinno to zająć więcej niż dwadzieścia minut.– Nie można mieć dowodów na coś, do czego nie doszło – odezwał się ze spokojem Halski. – Tak samo było z Hauerem.– Tyle że dowody można znów zamilkł, a Chyłka uznała, że najwyższa pora kończyć tę konwersację.– Możesz wybadać dokładniej tę sprawę Hauera? – rzuciła.– Nie – odparł bez wahania Mirek. – Dowiedziałem się wszystkiego, czego mogłem. Więcej wie chyba tylko jego żona. Ewentualnie ktoś z ich bliskiego otoczenia… o ile jakieś mieli w tamtym zerknęła na Zordona i zaklęła w duchu. Jakiekolwiek informacje o tamtej sprawie mogłyby rozwiać choć część wątpliwości.– Postaraj się – rzuciła. – My w tym czasie przepytamy psiapsi.– Przepraszam… kogo?– Przyjaciółkę Kingi.– Bliską?Joanna skinęła ręką na Oryńskiego, a ten cicho odchrząknął.– Na tyle, że może wiedzieć coś o tamtych zdarzeniach z Hauerem – odezwał się. – Ale szczerze mówiąc, nie wygląda to najlepiej.– Znaczy?– Mamy oskarżenie o obcowanie płciowe z małoletnią i ofiarę, która dziesięć lat temu wpadła pod pociąg metra – odparł ciężko Kordian. – Media zrobią z tego gównoburzę, a Twitter ogłosi halskiisoverparty.– No dobrze… – westchnął pod nosem Mirek. – Więc trzeba to zdusić w zarodku. Znajdźcie osobę, która rzuca te fałszywe oskarżenia, wynegocjujcie, co się da, i każcie podpisać tak mocne papiery, że za piśnięcie słówka będzie można oberżnąć jej język.– Taki mamy podziękował, a potem rozłączył się, nie czekając na odpowiedź. Podobnie jak Chyłka, uznawał przyjaciółkę Kingi za całkiem niezły trop. Najpewniej wiedziała o sprawie z Hauerem i mogła znać osoby, którym zwierzała się rzekoma krąg podejrzanych, a potem zaczną przyciskać jednego za drugim. Na własnych warunkach, bez anonimowych negocjacji za pośrednictwem wcisnęła nieco mocniej gaz, by zdążyć na zielone światło na rondzie „Radosława”.– Naprawdę bierzesz Asię pod uwagę? – odezwał się ni stąd, ni zowąd znów zabrzmiało jak policzek. Kiedy się do tego przyzwyczai?– Może.– Bo?– Ktokolwiek wiedział o wymuszeniu kasy od Hauera, postanowił powtórzyć tamten myk. A sam mówisz, że Kinga była jej najbliższą zgodził się krótkim kiwnięciem głowy, które nie wypadło przekonująco, a Chyłka posłała mu równie krótkie spojrzenie.– Wyglądasz, jakbyś właśnie się dowiedział, że dziewica Maryja jest wymieniona w Koranie znacznie więcej razy niż w Biblii – mruknęła.– A tak jest?– piątka nieco za ostro pokonała łuk ronda i ledwo zmieściła się na swoim pasie na alei Jana Pawła II.– Myślisz, że to nie ona? – rzuciła Joanna.– Nie wydaje mi się, żeby była zdolna do czegoś takiego.– Przez lata mogła się wyjrzał na mijaną przez nich po prawej stronie Arkadię.– Sam nie wiem – odparł. – To była dziewczyna z gatunku tych dobrze się uczących, niepijących zbyt dużo, niebalangujących do rana.– Klasyczny typ Zordonowski – zauważyła Chyłka. – Dopóki nie poznałeś odwrócił głowy, pogrążony we własnych myślach.– Nieustannie rozważna, nikt nigdy nie widział, żeby porządnie się upiła. Zawsze jedno piwo i koniec. Żadnych fajek, żadnych kłótni z innymi, żadnego podpadania nauczycielom. Nigdy nikomu nie robiła gnoju i…– Dobra, dobra. Mogę sobie dopowiedzieć który Joanna miała w wyobraźni, był dość wyraźny i wpisywał się w pewien stereotyp. Tym większe było jej zaskoczenie, kiedy w końcu odnaleźli Aśkę w sklepie obuwniczym w Galerii figura, długie blond włosy, tatuaże widoczne na szyi i nieco zbyt błyszczące oczy bynajmniej nie pasowały do wyobrażeń kobieta zobaczyła Oryńskiego, zastygła w całkowitym bezruchu. A kiedy dwoje prawników powoli podeszło do lady, Aśka wyglądała na gotową, by natychmiast uciec.– Kordian… – rzuciła cicho, jakby coś w niej zmrużyła oczy, badawczo jej się przyglądając. Reakcja bynajmniej nie należała do normalnych, a Joanna uświadomiła sobie, że między nimi najwyraźniej jest coś, o czym ona sama nie Młociny, BielanyOryński przypuszczał, że to on będzie prowadził tę rozmowę, ale Chyłka szybko rozwiała jego złudzenia. Położyła ręce na ladzie, rozsunęła je, a potem spiorunowała Asię wzrokiem tak stanowczym, że ta mimowolnie się cofnęła.– Teraz wołają go Zordon – rzuciła, po czym z trzaskiem położyła na blacie swoją zerknęła na nazwisko rozmówczyni i lekko otworzyła usta.– A ty powinnaś dwa razy zastanowić się nad formą imienia, której używasz – dodała Chyłka.– Co proszę?– Zaraz potem powinnaś poprosić szefa o przerwę, bo rozmowa z nami trochę wydawała się tak głęboko zaskoczona tą niespodziewaną wizytą, że chyba nie do końca odnotowywała słowa Chyłki. Patrzyła w milczeniu na Oryńskiego, jakby czekała, aż to on się odezwie.– Wywieszaj tabliczkę i idziemy – dodała ton, agresywna mowa ciała i seria rozkazów właściwie jasno dawały do zrozumienia, że Chyłka wzięła osłupienie tej kobiety za dowód na to, że to właśnie jej szukali. Szok Aśki zdawał się jednak wywołany obecnością nie tyle prawników, ile Kordiana.– Jest tu jakaś kafejka? – dorzuciła Joanna.– Ale…– Jest czy nie?– Costa Coffee jest na poziomie zero, ale nie mogę tak po prostu…– Możesz – odparła Chyłka, a potem ku zaskoczeniu kobiety przeszła na drugą stronę blatu. Przez moment czegoś szukała, po czym triumfalnie uniosła kartkę z napisem „ZARAZ WRACAM”.Umieściła ją na drzwiach i skinęła głową na Aśkę.– Pani zwariowała?Joanna rzuciła okiem na Oryńskiego.– Przyjęłam oświadczyny tego modelowego okazu maczyzmu, więc chyba tak. Ale nie o mnie będziemy gadać, tylko o waszej wspólnej znajomej.– Nie zdawała się powoli odzyskiwać równowagę, którą straciła na samym początku, kiedy dwoje prawników bez ogródek wtargnęło do środka.– Zrozumiesz wszystko przy kawie. No, dawaj, Asianna.– Mówiłam, że nie mogę teraz westchnęła i w końcu najwyraźniej uznała, że nie ma sensu tracić czasu. Zamknęła drzwi, ale nie pofatygowała się o to, by zdjąć kartkę.– Trudno – odparła. – Będziesz spowiadać się tutaj.– Nie mam z czego. I nie wiem, co to w ogóle…– Zacznijmy od powodu, dla którego cała zbladłaś, kiedy tylko weszliśmy do rzuciła Kordianowi krótkie spojrzenie, które nie umknęło Joannie. Jeśli do tej pory faktycznie niewłaściwie rozczytywała jej reakcje, to teraz z pewnością dało jej to do myślenia.– Dawno się nie widzieliśmy – odezwała się Aśka.– Fakt – przyznał Oryński, w końcu uznając, że pora włączyć się do rozmowy.– Ile to będzie? Z sześć lat?– Jakoś tak. Może z w końcu na dłużej zawiesiła spojrzenie na jego oczach i dopiero teraz zaczęła sprawiać wrażenie nieco bardziej opanowanej. Kordian wprost przeciwnie.– Dobra – rzuciła Chyłka i głęboko westchnęła. – Wy sobie powspominajcie, ja poczekam w Costa Coffee. Jak skończycie, Oryński zdążył zaoponować, Joanna odwróciła się i ruszyła w kierunku korytarza. Szybki rzut oka na jej twarz wystarczył, by Kordian zrozumiał, że właśnie został wyznaczony do tego, by samodzielnie wyciągnąć coś ze starej nie był to najgorszy pomysł, skwitował w duchu.– O co chodzi, Kordian? – odezwała się Asia, kiedy zostali sami. – Czego ode mnie chcecie?– Tylko kilku informacji.– Na jaki temat?Oryński podparł się jedną ręką o ladę i przekrzywił, jakby łupało go w krzyżu. Wiedział, jak bolesne będzie dla byłej dziewczyny wracanie do wydarzeń, których przez lata unikała jak ognia.– Na temat Aśki momentalnie przybrała posępny wyraz.– Wiem, że to trudne, ale…– Dlaczego do tego wracasz? – ucięła Asia. – Pojawiły się jakieś nowe informacje?Pytała, jakby się tego spodziewała, jakby na to czekała. Kordian po raz pierwszy dostrzegł w jej oczach coś, co kazało mu sądzić, że być może nie do końca wierzy w wersję z samobójstwem.– Nie – odparł szybko Oryński. – Po prostu badam tę sprawę.– Po co?– Może okazać się przydatna przy uniosła bezradnie wzrok, zapewne uświadamiając sobie, że nie usłyszy od niego żadnej konkretnej informacji. Lepiej było jak najszybciej skończyć tę rozmowę, uznał Oryński, zanim rozmówczyni zyska pewność, że ta niczego dobrego jej nie przyniesie.– Nie kojarzysz, czy Kinga kiedykolwiek wspominała o Patryku Hauerze? – odpowiedzieć, Asia zmarszczyła czoło i popatrzyła na niego podejrzliwie.– A może pośrednio wspominała o jakimś polityku? Pośle?– Ale dlaczego mnie o to pytasz?– Bo byłaś jej najlepszą przyjaciółką.– Tak, Kordian, wiem – odparła nieco poirytowana. – Ale czemu chcesz coś wiedzieć o tej sprawie?– A więc była jakaś sprawa?Aśka poruszyła się nerwowo, a potem pokręciła skończyła się szybciej, niż Oryński się spodziewał. Po chwili dostał od byłej dziewczyny wizytówkę, kilka słów na pożegnanie, a potem został niemal wyrzucony ze sklepu. Miał wrażenie, że jeszcze chwila, a Asia wezwałaby przez moment przed obuwniczym z wizytówką w dłoni, starając się pozbierać myśli. Aśka zdjęła z szyby kartkę, ani razu na niego nie patrząc. Było jasne, że nie ma tutaj więcej czego dołączył do Chyłki, ta akurat dopijała kawę. Od razu wychwyciła, że coś jest nie tak.– Czekaj, nie mów – rzuciła. – Asianna po wspominkach uświadomiła sobie, że cała trauma w jej życiu jest pokłosiem dawnego związku z tobą.– wstała od stolika.– Widzę przecież, że gówno ugrałeś.– Tak, ale…– Co powiedziała?– Nic. Kompletnie nic – odparł ciężko Oryński. – Oprócz tego, że nie będzie z nami rozmawiać bez swojego prawnika.– Co?Kordian położył na stole kartonik, jakby obchodził się z czymś, co może stanowić realne zagrożenie. Oboje spojrzeli na numer telefonu, adres przy ulicy Mrągowskiej i dane widniejące na niezbyt dobrze zaprojektowanej wizytówce.„Kancelaria Adwokackaadw. Artur Żelazny”.5Kancelaria KMK, The Warsaw HubChyłka szła przez korytarz, jakby przebijała się przez niewidzialne zastępy wrogiej armii. W istocie jednak nie napotkała na swojej drodze nikogo, bo open space w wypadku tego przybytku rzeczywiście był zatrzymała się przed gabinetem jednego z imiennych partnerów, który przed chwilą w niezbyt zawoalowany sposób dał jej do zrozumienia, że chce wiedzieć, jak postępuje wbiła wzrok w widniejące na szybie imię i nazwisko. Paweł Messer. Przez lata jej główna konkurencja na salach sądów karnych w Warszawie. Ucieleśnienie wszystkiego tego, co z palestrą było nie w facet, z którym wylądowała w łóżku, kiedy lata temu sięgnęła alkoholowego dna. Przez pewien czas obok Szczerbińskiego i Williama ten człowiek był jednym z podejrzanych o spłodzenie pasożyta – i niegdyś Chyłka liczyła, że to właśnie na niego padnie. Z dwoma pozostałymi musiałaby jakoś się układać. Z Messerem bynajmniej, po prostu usunęłaby go ze swojego do środka bez siedział na fotelu przy oknie, wyciągnąwszy nogi na podnóżku. Mebel był nie byle jaki – od razu dało się rozpoznać charakterystyczny eames lounge chair. W tym wypadku nie była to replika za parę tysięcy, ale oryginał za jakieś trzydzieści.– I jak? – odezwał się Messer, obracając do niej głowę. – Jakiś update?– Taki, że musisz wreszcie przestać używać głowy wyłącznie jako pojemnika na założył nogę na nogę i rozsiadł się wygodniej.– A jeśli chodzi o twój case?– Jest postępowy.– Czyli?Chyłka przysiadła na skraju biurka, wcześniej odsunąwszy plik kartek.– Wygląda na to, że znaleźliśmy dziewczynę, która szantażuje Halskiego – odparła.– Co to za jedna?– Szkolna miłość ściągnął brwi, jakby nie był do końca pewny, czy to rzetelna informacja, czy może zwyczajowe wciskanie kitu.– Jak się nazywa?– Asianna Piechodzka. Lat tyle co Zordon, szczupła, zgrabna i powabna.– Przyznała, że to ona za tym stoi?– Pośrednio – odparła ciężko Joanna. – Kiedy ją o to zapytał, w odpowiedzi dała mu wizytówkę swojego w końcu zdjął nogi z podparcia, a potem obrócił fotel w kierunku Chyłki.– Kto ją reprezentuje?– ostentacyjnie westchnął.– Kurwa mać, sfokusuj się na chwilę i po prostu zbriefuj mi, co się dzieje – rzucił. – Jasne?Może rzeczywiście powinna załatwić to jak najszybciej i mieć z głowy obcowanie z człowiekiem, który normalnie doprowadzał ją do furii – a w sytuacji, kiedy był jej przełożonym, efekt był że Kosmowski dogadał się z nim i Kratem, by wysadzić z siodła Czymańskiego. Wszyscy trzej nadawali na tych samych falach, posługiwali się tym samym językiem i mieli równie niskie mniemanie o każdym, kto nie był nimi.– Żelazny – odparła Joanna.– No way.– Prowadzi jednoosobową kancelarię w Wawrze.– Daleko go wywiało – zauważył Paweł. – Kolnęłaś już do niego?– Nie. potarł czoło, przywodząc na myśl szefa zmęczonego niekompetencją pracowników.– Jestem z nim umówiona za dwie godziny pod nie był przypadkowy. Chyłka zamierzała usiąść z Arturem w miejscu, z którego będą mieli dobry widok na Skylight. Chciała, by Żelazny czuł, co już stracił – i co jeszcze może stracić, jeśli nie zatańczy tak, jak mu z Kordianem zagrają.– Wiadomo, czy dziewczyna ma cokolwiek na poparcie swoich zarzutów?– Jeszcze nie.– A ty masz coś na nią?Chyłka lekko pokręciła głową, starając się zignorować obcesowy ton i fakt, że odpytywanie jej wyraźnie sprawiało Messerowi przyjemność. Skurwysyn. Jeszcze nie tak dawno temu to jej kariera rozwijała się szybciej, ona miała więcej perspektyw i to ją umieszczano ponad tym kutasem w rankingach. Teraz jednak wszystko się zmieniło.– To znajdź coś – rzucił Paweł. – Trzeba to załatwić na przewróciła oczami, co nie uszło uwadze imiennego partnera.– Coś nie tak? – spytał.– Wszystko. Ale zwłaszcza to, że kto sieje asap, zbiera fakap.– W takim razie postaraj się, żeby nie było czego zbierać – syknął Messer, a potem podniósł się z krzesła. – I obyś rozumiała, jak ważna jest dla nas wszystkich ta sprawa.– Z natury was niespecjalnie rozumiem, więc…– To nasz bilet do świata wielkiej polityki – uciął Paweł. – Wygramy tę sprawę, to będziemy mogli liczyć na wdzięcznego nam prezydenta państwa. Wyobrażasz sobie, jakie to możliwości otwiera?– Obiadów czwartkowych?– Pomijam już, że przy jakiejkolwiek okazji to nas wyznaczy do reprezentowania kancelarii prezydenckiej – ciągnął Messer, jakby jej nie słyszał. – Najważniejsze jest to, że będziemy mogli liczyć na przysługi. I że każdy człowiek mający w tym kraju choć trochę do powiedzenia będzie chciał, żebyśmy to my go bronili. Politycy będą walić drzwiami i oknami, a każda sprawa z ich udziałem to marketingowe trochę racji. Polacy zdawali się obsesyjnie interesować tymi ludźmi w nie mniejszym stopniu niż celebrytami. Byle wyjazd jakiegoś ministra na wakacje rozgrzewał opinię publiczną do czerwoności, a romans czy zdefraudowanie unijnych pieniędzy nie schodziły z nagłówków choć przy części takich wydarzeń widniała informacja o kancelarii Kosmowski Messer Krat, byłaby to najlepsza reklama, jaką można by sobie wymarzyć.– I nie muszę ci chyba przypominać, że od wygrania tej sprawy zależy realizacja warunków, na które się zgodziliśmy.– Bez obaw, zamilkł, ale wbijał wzrok w Chyłkę, jakby na coś czekał.– To wszystko – zacisnęła usta, powstrzymując się od powiedzenia rzeczy, które właściwie sprawiłyby tylko tyle, że musiałaby zostać w tym gabinecie jeszcze dłużej. Obróciła się, a potem ruszyła w kierunku zamknęła za sobą drzwi, usłyszała jeszcze głos Messera:– Nie skiluj tego że przez dwie godziny, które dzieliły ją od spotkania z Żelaznym, zdąży się nieco wyciszyć. Kiedy jednak wraz z Kordianem jechali iks piątką w kierunku samego serca Śródmieścia, emocje wciąż w niej pod Pałacem Kultury, wychodząc z założenia, że nawet rzecz tak prozaiczna, jak zostawienie samochodu w Złotych Tarasach przywołałaby zbyt wiele wspomnień. Przeszli w kierunku Sali Kongresowej, minęli główne wejście, a potem usiedli na murku za rzucił okiem na zegarek i się rozejrzał.– Powinien już wbijała wzrok w znajdujący się dokładnie naprzeciwko budynek Skylight. Życie toczyło się tutaj jak dawniej – tłumy ludzi przewalały się przez Dworzec Główny, turyści wchodzili do autobusów lub z nich wychodzili, zdezorientowani kierowcy z innych miast gorączkowo szukali miejsca, a na Alejach ciągnął się długi korek.– Może to nie był taki dobry pomysł – odezwał się Oryński.– Co?– Żeby spotykać się musiała przyznać mu rację. Chciała wbić szpilę Żelaznemu, zamiast tego sama się pokłuła. Trudno, jak tylko zobaczy tę marnotę, skupi się wyłącznie na tym, by tu i teraz zakończyć sprawę Halskiego. A potem zacznie formować KMK tak, by w końcu poczuć się tam jak w by nie musieć dłużej znosić wywyższającego się Messera.– Przysięgam, Zordon, ten skurwiel to ludzki odpowiednik Internet Explorera.– Co? Żelazny?– Nie – odparła Joanna i potrząsnęła głową, dopiero teraz orientując się, że nie zwerbalizowała wcześniejszej myśli. – Miałam na myśli mruknął potwierdzająco.– Tyle że Explorera już nie ma, Microsoft porzucił go w…– Właśnie dlatego ta analogia jest trafiona.– Tak bardzo cię wkurwił?– Bardziej – odparła pod nosem, a potem odsunęła od siebie te myśli i spojrzała na Oryńskiego. – Ale ty niewiele mniej, Zordon.– A co ja zrobiłem?– Zełgałeś jak pies.– Kiedy?Położyła rękę na murku i kokieteryjnie się do niego nachyliła.– Mówiłeś, że nie widziałeś się z Aśkanną od dziesięciu lat, czyli od pogrzebu Kingi. A ona była całkiem mocno przekonana, że ostatnim razem spotkaliście się sześć lat potarł czoło i się rozejrzał.– Skąd ta rozbieżność, frędzlu?Zanim zdążyli rozwinąć temat, oboje dostrzegli znajomą postać wychodzącą ze Skylight. Artur Żelazny trzymał w ręku kubek z Costy, nie miał krawata i sprawiał wrażenie, jakby postarzał się o kilka lat. Aktówka, którą niósł, wydawała się do nich wolnym krokiem, zatrzymał się tuż przed nimi i pociągnął łyk kawy.– Może byśmy się przywitali? – rzucił.– Wal się – odparła głową i usiadł ma murku obok niej.– To powiem chociaż, że wyglądasz całkiem dobrze. Włosy odrastają, widzę… i fryzura aktualnie na księgową z PRL-u.– Żeby tobie tak odrosły jaja, Artur, to byłoby chrząknął z niezadowoleniem.– Przejdziemy do rzeczy? – podniósł się i stanął tak, by widzieć swojego dawnego szefa. Ostatnie wydarzenia wyraźnie odcisnęły na nim piętno i w tej chwili z pewnością balansował na granicy bankructwa. Mimo to spinki znów były na swoim miejscu.– Zacznij od wyjaśnienia, jakim cudem to akurat ty reprezentujesz kobietę, która oskarża naszego klienta – rzuciła wzruszył ramionami.– Zgłosiła się do mnie.– Więc to niby przypadek? – włączył się Kordian.– Na to i Oryński spojrzeli na siebie wymownie, a Żelazny postawił aktówkę przy murku.– W Warszawie jest ponad trzy tysiące adwokatów – odparował Kordian. – Trudno uwierzyć w taki zbieg okoliczności.– Wierzcie sobie, w co chcecie. Mnie na szczęście już nie musi to interesować.– To zainteresuj się tym, co grozi twojej klientce za zniesławienie – poradziła prychnął i upił łyk kawy.– Nie wystąpicie na drogę karną – zauważył. – Jeśli w ogóle zdążycie podjąć jakieś działania, to na cywilnej, żeby wystąpić o zabezpieczenie roszczenia. I od razu wam podpowiem, że to strata czasu, bo kiedy sędzia usłyszy, co mam do powiedzenia, niczego wam nie z prawników się nie odezwało. Na Emilii Plater długi rząd samochodów niespiesznie dojeżdżał do skrzyżowania, a na przystanku obok grupa ludzi właśnie wsiadała do autobusu zmierzającego w kierunku Świętokrzyskiej. Chyłka uwielbiała ten miejski gwar i zapach spalin wypełniający niewielką przestrzeń między gąszczem wieżowców.– Dobra, słuchaj – rzuciła. – Po pierwsze, nie masz żadnych dowodów. Po drugie, dziewczyna, która rzekomo została zgwałcona, nie żyje od dziesięciu lat. Po…– Po trzecie, mylisz się.– A co, zmartwychwstało jej się?Żelazny pozwolił sobie na zdawkowy uśmiech.– Nie – odparł spokojnie. – Ale Piechodzka ma dowody.– Niby jakie?– Przekonasz się, jak znajdą się w aktach przewróciła oczami.– Kurwa, Artur… – jęknęła. – Gdybyś był jeszcze trochę głupszy, to trzeba byłoby cię podlewać dwa razy w przez moment sprawiał wrażenie, jakby miał zamiar odparować, ale nie bardzo wiedział jak.– Naprawdę wydaje ci się, że to łykniemy? – dodała Joanna. – Albo dajesz jakiś konkret, albo uznajemy, że nic nie masz, i idziemy na całość. Blefem niczego u mnie nie ugrasz.– Przedwczesnym pokazywaniem kart też oczywiście rację – ona na jego miejscu też zachowałaby dowody na zaś, gdyby faktycznie je miała. Nie było sensu przepychać się z nim w ten sposób. Przez te wszystkie lata poznali swoje zagrywki zbyt dobrze.– Ile chcesz? – zapytała Joanna.– Trzysta i Chyłka w jednym momencie prychnęli.– Pytam poważnie.– Tyle oczekuje moja klientka – odparł Artur. – I ani złotówki mniej.– Wierzy też w płaską Ziemię, globalny spisek masoński i reptilian? – zapytał Oryński. – Bo to mniej więcej ten sam poziom realności.– Szkoda czasu na przeciąganie liny, Artur – dodała Chyłka. – Wszyscy wiemy, że ty startujesz z trzystu tysięcy, my z okrągłego zera, a spotkamy się gdzieś…– Nie rozumiecie – uciął Żelazny i też podniósł się z murka. Rozejrzał się z pewną bezradnością, a potem wsunął ręce do kieszeni. – Sam próbowałem jej wytłumaczyć, że nigdy nie ugra tyle lekko zmarszczyła czoło.– Ale postawiła sprawę jasno: zgodzi się tylko na trzysta tysięcy. Nie dopuszcza negocjacji, nie przyjmuje w ogóle do wiadomości, że Halski mógłby zapłacić mniej.– Za groźby z drugiej ręki? – rzuciła pod nosem Chyłka. – Jak sobie to wyobraża? Będzie próbowała sprzedać mediom głodny kawałek o tym, że jej nieżyjąca przyjaciółka została zgwałcona przez Halskiego? nadal się rozglądał.– Wszystko to jej mówiłem – odezwał się. – Ale jest nieugięta. Trzysta albo upublicznia głosie Artura dało się usłyszeć rezygnację, jakby rzeczywiście zrobił wszystko, by przekonać swoją klientkę do zejścia z ceny. Chyłka nie miała jednak wątpliwości, że na miejscu jej dawnego szefa w tej chwili starałaby się stworzyć takie samo wrażenie.– Niech pan nad nią popracuje – rzucił Oryński. – Nasz klient nie zapłaci więcej niż kilka tysięcy.– Daj spokój, chłopcze.– Najwyraźniej Halski jest w tym względzie równie nieprzejednany jak Asia – odparł Kordian i wzruszył miała dosyć. Bezowocna przepychanka mogła trwać godzinami – i właściwie często tak bywało, tyle że przy stole w sali konferencyjnej, przy dobrym cateringu i w nieco innej atmosferze.– Dość tego pierdolenia – rzuciła. – Halski dał górną granicę dziesięciu tysięcy.– W takim razie nie mamy o czym…– Mogę naciągnąć go na podniesienie o parę patyków, ale wątpię, żeby dobił do spojrzał Chyłce prosto w oczy, jakby starał się ocenić, czy to dalsza gra, czy może rzeczywiście wyciągnięta ręka.– To i tak bez znaczenia.– Kurwa, Artur…– Dwadzieścia tysięcy to dobra oferta – odparł szybko. – Powiedziałbym nawet, że za dobra. Ale ona tego nie prawników z KMK spojrzało na siebie z lekką konsternacją. Jeśli Żelazny dalej grał, to robił to wyjątkowo dobrze. W dodatku zanim którekolwiek z nich zdążyło cokolwiek dodać, Artur najwyraźniej uznał spotkanie za zakończone i podniósł aktówkę.– Jeszcze jedno – rzucił, sięgając do środka. – Coś do was przyszło.– Do nas? – zapytał machinalnie wyciągnął niewielką kopertę, która rzeczywiście była opatrzona ich imionami. Zaadresowano ją jednak na kancelarię przy Mrągowskiej w Wawrze.– Co to ma być? – odezwała się Chyłka.– Sami jej kopertę, a Joanna od razu ją odwróciła.– Przypadkowo ci się otworzyła?– Musiałem sprawdzić. W końcu dotarło pod mój mógł to być przypadek. Chyłka potrafiła sobie wyobrazić, że ktoś wpisuje w Google nazwisko Artura, bo kojarzy dawną nazwę kancelarii, i trafia na nową praktyce wydawało się to jednak mało prawdopodobne. Joanna wyciągnęła złożoną na pół kartkę i przesunęła wzrokiem po krótkim wydruku.„Jeden z imiennych partnerów w KMK stoi na czele on odpowiada za upadek Żelaznego & McVaya”.Kordian stał obok, czytając tę samą wiadomość. W głowie obydwojga natychmiast pojawiło się całe naręcze pytań i ani jednej odpowiedzi.– Możecie mi to wyjaśnić? – rzucił Emilii Plater, ŚródmieścieKordian chodził po chodniku w jedną i drugą stronę, jakby dzięki temu mógł natknąć się na wyjaśnienia, których przez ostatni kwadrans z Chyłką poszukiwali. Żelaznemu nie mieli zamiaru niczego tłumaczyć – szybko go odprawili, a potem oboje wyciągnęli komórki i zaczęli rozmowę z Kormakiem, Oryński dostrzegł, że Joanna również załatwiła swoją. Pożegnał przyjaciela i ruszył w jej kierunku.– I? – rzucił.– Nie tutaj – odparła Chyłka. – Potrzebujemy odpowiednich musiała dodawać nic więcej, oboje automatycznie ruszyli ku znajdującej się po prawej stronie charakterystycznej gitarze. Po drodze do Hard Rock Cafe Chyłka wykonała jeszcze jeden telefon – do swojej aplikantki. Nie miała zamiaru tracić czasu i poleciła jej natychmiast składać wszystkie dokumenty, łącznie z wnioskiem o zabezpieczenie z tematów podjęli dopiero wtedy, kiedy usiedli przy stoliku.– Szczerbaty zapewnił, że nie wysłał tego listu – powiedziała Joanna. – I wnosząc po jego tonie urażonej nastolatki, stwierdzam, że nie chce mieć z nami nic nerwowo pokiwał głową.– Kormaczysko? – spytała Joanna.– Nikomu nic nie mówił, niczego nie wysyłał. Nie ma pojęcia, kto mógłby to położyła komórkę na stoliku i włączyła aplikację do robienia notatek. Zapisała nazwisko Kormaka i Szczerbatego, a potem podniosła wzrok na Kordiana.– Kto jeszcze wiedział o Konsorcjum? Z nazwy?– Alina i Amelia Karaś.– No tak – przyznała Joanna. – Ale one nie ryzykowałyby wyjawianiem tożsamości gościa, który stoi na czele tej zasranej organizacji. Od razu wysłaliby je do zaczął obracać menu na stole.– Myślisz, że któryś z imiennych partnerów naprawdę…– Nie wiem, Zordon – ucięła Chyłka. – Ale jeśli tak, to z pewnością nie wylądowaliśmy w KMK bez powodu. Ci ludzie muszą mieć wobec nas jakieś że Konsorcjum poprzez Miłosza Nachurnego zniszczyło Żelaznego & McVaya, nigdy nie ulegało żadnej wątpliwości. Jednak to, że na czele mógłby stać Kosmowski, Messer lub Krat, wywracało wszystko do góry nogami.– Zastanówmy się – dodała Joanna. – Kto jeszcze używał tej nazwy albo słyszał, jak my to robimy?– Paderborn i Paulina Feruś, to jasne.– Ale oni też nie bawiliby się w wysyłanie wiadomości przez kiwnął głową i odłożył kartę dań.– A sam Żelazny? – podsunął. – On też wiedział o sprawie. Oprócz niego jeszcze Nachurny i Omej.– Omej?– Wiesz, ten agent Karaś, który…– Nie zapominam ludzi, Zordon, nawet jeśli są oślizgłymi glizdami – przerwała mu Joanna. – Nie przypominam sobie tylko, żebyśmy wspominali przy nim o Konsorcjum.– My nie. Ty oczy, jakby niejasno coś kojarzyła.– No i jest jeszcze Szymon Bloch – dodał Oryński. – Który właściwie mógłby wysłać taką wiadomość. Pewnie wciąż siedzi gdzieś zaszyty i obawia się o własne życie.– Tym bardziej nie wysyłałby listu.– Nawet gdyby jakimś cudem udało mu się odkryć, kto stoi na czele Konsorcjum? – spytał Kordian. – Nie olałby tego tak po prostu. Spróbowałby nam to przekazać, może właśnie przez Żelaznego, żeby uniknąć bezpośredniego przesunęła ręką po krótkich włosach, a potem rozejrzała się za kimś z obsługi.– Dajecie tu jeść czy trzeba sobie coś, kurwa, upolować? – rzuciła w kierunku dziewczyny stojącej przy stoliku szybko skończyła obsługiwać tamtego klienta i podeszła do dwójki prawników. Zanim Chyłka zdążyła uraczyć ją kolejnym przejawem swojego uroku osobistego, Kordian uznał, że najlepiej, jeśli to on złoży zamówienie.– Ja poproszę quinoa burgera – powiedział szybko. – A dla mojej narzeczonej będzie hickory-smoked barbecue combo.– Duo czy…– Trio – uciął szybko. – Bez sałatki cytrusowej. I bez fasolki.– Będzie coś do picia?– Dwa piwa – wyrwała się do odpowiedzi Chyłka.– Jedno. również podziękowała, a Joanna złożyła dłonie na stole i popatrzyła z uznaniem na Oryńskiego.– Pomijając kwestię alkoholu, muszę sobie oddać, że dość dobrze cię wytresowałam.– Chciałem tylko zaoszczędzić tej Bogu ducha winnej dziewczynie traumy na całe życie.– I przy okazji sprawiłeś sobie nieco satysfakcji, tytułując mnie swoją narzeczoną.– Bo brzmi to całkiem uśmiechnęła się nieznacznie, ale szybko spoważniała, wbijając spojrzenie w listę nazwisk na telefonie. Któraś z tych osób musiała wysłać Żelaznemu list. Ale która? I skąd czerpała wiedzę?Oryński obrócił komórkę w swoją stronę i przesunął wzrokiem po wykazie.– Najbardziej prawdopodobny wydaje się Szymon – mruknął.– Tyle że on nie miałby powodu, żeby kontaktować się przez Żelaznego. Po pierwsze go nie zna, a więc mu nie ufa. Po drugie znalazłby lepszy sposób, żeby się do nas zaklął cicho, przyznając jej rację. Sięgnął za pazuchę marynarki i wyjął blister tabletek, po czym posłał pytające spojrzenie Joannie. Skinęła lekko jakiegoś czasu przyjmował xanax w takich dawkach, jakie zaleciła mu lekarka. Nie czuł tego, co dawniej – momentami właściwie wydawało mu się, że tabletki nie działają. Nie miał jednak zamiaru wracać do miejsca, z którego udało mu się uciec.– Sprawdzimy te wszystkie osoby – powiedziała Chyłka. – I zrobimy to tak, żeby nikt nie miał o tym bladego przez moment milczał.– Zresetować cię? – rzuciła po chwili Joanna.– Zastanawiam się, czy Żelazny po prostu tego nie wymyślił. wydawnictwo: Czwarta Strona W tej części Joanna Chyłka powie do swojego klienta: Jest pan trochę jak Korea Północna. Z pańskiego punktu widzenia wszystko jest z panem w porządku, ale wszyscy inni widzą, że tak nie jest. Złośliwa strona mojej natury rzekłaby, że z pisarstwem Remigiusza Mroza jest jak z Koreą, gdyby nie fakt, że po koszmarnej Nieodnalezionej i jeszcze gorszej Czarnej Madonnie odetchnęłam z ulgą. Tak źle nie było. Po kolei jednak - i ostrzegam, że są spoilery, jeśli więc jest to dla Ciebie, drogi Czytelniku duży problem, to... cóż, wiesz, co robić. Początek Testamentu przedstawia nam stan rzeczy, którym zakończyliśmy poprzedni tom serii (o tejże części pisałam tutaj). Joanna Chyłka straciła dziecko, a Kordian Oryński trafił do więzienia w związku z oskarżeniem go o pomoc w eutanazji matki. Już pierwsza strona powieści pokazuje nam to, o czym pisałam przy okazji Nieodnalezionej - Mróz w żadnym razie nie powinien brać się za powieści z psychologiczną ambicją, bo nie wychodzi mu to kompletnie. Chyłka bowiem, zdaniem narratora, jest w kompletnej rozsypce. Mowa o pustce i o przybliżaniu się do śmierci, pojawia się też bardzo wiele górnolotnych fraz, których Mróz wcześniej raczej nie używał, a już na pewno nie w serii o Joannie Chyłce. Całość została nam spuentowana obrazkiem, iż nawet wyświetlacz w telefonie Chyłki jest pęknięty. Dobrze, jestem w stanie zgodzić się z tym, że graniczne doświadczenia zmieniają ludzi... Tyle, że Chyłkę zmieniły na pierwsze trzy - cztery strony. W takich oto okolicznościach do mecenas Joanny trafia ginekolog Rafał Kranz. Lekarz ów prowadził jej ciążę, znany jest z opryskliwości i niesmacznych tekstów pod adresem swoich pacjentek, jednak poza wszystkim to świetny fachowiec. Do kancelarii Żelazny&McVay sprowadzają go okoliczności szczególne: jedna z pacjentek, którą widział na oczy raz w życiu, zapisała mu w testamencie pokaźny majątek. Pech chce, że Beata nie żyje, a jej rzekome samobójstwo za pomocą relanium i hydroksyzyny przepisanych przez Kranza (choć jeszcze kilkanaście stron wcześniej przepisał jej antykoncepcję i tylko ją) zostało uznane za morderstwo. Chyłka nie bardzo chce człowieka bronić, ale ten obiecuje jej pomoc w wyciągnięciu Oryńskiego z więzienia. Okazuje się, że Rafał Kranz proponuje rezygnację z układu, jaki Oryński zawarł z prokurator Feruś (opiewał ów pakt na pół roku więzienia w zamian za przyznanie się do winy) i doprowadzenie do procesu. Wówczas będzie mógł pomóc, gdyż "ma w garści" jednego z ławników i zmusi go w ostatniej chwili do wycofania się z powodów zdrowotnych. Prokuratura będzie musiała rozpocząć proces od nowa, a dzięki ujawnionym faktom nie będzie do tego skłonna. Wszystko dlatego, że Kormak "w zaufaniu" przekazał pani prokurator informacje na temat rzekomo istniejących maili, w których Zordon "układa się" z kimś z prokuratury i pisze wprost, że spróbuje porozumieć się z oskarżycielem, by zataić zabójstwo matki z zimna krwią, upozorowane na pomoc w eutanazji. Na podstawie tych informacji Feruś zrywa porozumienie, ławnik się wycofuje, po czym okazuje się, że maile nie były wiarygodne i Oryński wychodzi na wolność. Trochę to słabe, zwłaszcza, że w Oskarżeniu prokurator Feruś nie była przedstawiona jako kompletna idiotka. Tajemnicze morderstwo naprowadza Chyłkę na trop reprywatyzacji działek w Warszawie. Nie pytajcie mnie jak na to wpadła, prawdopodobnie jest genialna. Autor rozwiązał sytuację w ten sposób, iż Joanna po prostu kazała Zordonowi sprawdzić historię reprywatyzacyjną posesji, którą Widera zapisała Kranzowi. Nie wskazywały na to żadne dokumenty, żadne zeznania, sugestie którejkolwiek strony. Jak się domyślacie, trop okaże się zasadny. Tu pojawia się moje pierwsze "ale". Owszem, Mróz historii reprywatyzacji poświęcił sporą część swojej książki, pisząc o tym zarówno ogólnie, jak i w kontekście powieściowego domu. Problem w tym, że gdyby całą historię kryminalną i procesową otrzepać z prywatyzacyjnej obudowy, wyszłoby na to samo. Sprawa własności posesji wnosi tak niewiele, jeśli cokolwiek, że prowadzi mnie do tezy o próbie wpisania się w modny i głośny ostatnio temat bez jakiegokolwiek przemyślenia i wplecenia w fabułę. Znajdziemy w Testamencie stałe elementy każdej powieści z cyklu o Chyłce. Wszystko wskazuje na to, że od tego tomu cyklu na dłużej zagości w świecie przedstawionym postać Williama McVay'a - syna jednego ze wspólników kancelarii. To z Williamem zresztą Chyłka była w ciąży. W kontekście tego bohatera zetkniemy się ze znanym zabiegiem: skoro William jest Brytyjczykiem, to musi, zdaniem Mroza, wyglądać jak brytyjski następca tronu (yyy, ale książę Karol nie jest zabójczo przystojny...). O tym wrzucaniu Brytyjczyków do brytyjskiego worka pisałam już przy recenzji Oskarżenia. Stary McVay zostaje zamordowany w toku książki - tak naprawdę zupełnie od czapy, bo to też nie ma większego wpływu na fabułę. Całość odbywa się, oczywiście, przy użyciu tej samej mieszanki leków i tu po raz kolejny pojawia się nieścisłość... Najpierw była mowa o tym, że Kranz przepisał Widerze antykoncepcję, później że leki służące zbrodni były wypisane na recepcie wystawionej przez Kranza dla Kranza, teraz znów przepisał te leki Widerze... Strasznie to zawikłane. W każdym razie zgon w żaden sposób nie działa na bohaterów i tutaj wracamy do koślawego psychologicznego motywowania bohaterów przez Mroza. Chyłka, gdy dowiaduje się o śmierci swojego przyjaciela i mentora, w pierwszej chwili jest w szoku... i dwie kartki dalej po tym szoku nie ma śladu. Tendencja utrzyma się do końca powieści. Jedynym śladem emocji Williama McVay'a jest upicie się na firmowym przyjęciu po tym, gdy odziedziczył udziały ojca w kancelarii, a chwilę po tym jest już wszystko w porządku. Dodajmy, że owo nadużycie alkoholu za objaw rozpaczy po stracie najbliższej osoby uważa wyłącznie Chyłka i nic innego w książce nie potwierdza jej przemyśleń. W Testamencie nadal jesteśmy raczeni rzekomo błyskotliwymi ripostami mecenas Chyłki, które z każdą kolejną odsłoną stają się dla mnie coraz bardziej irytujące. Coś się jednak z Mrozowymi postaciami stało niedobrego i nie mam tu na myśli tylko tego, że obyta w świecie i kulinariach Chyłka nie wie, czym jest quiche. Nie niepokoi mnie również tak bardzo fakt, że Joanna nagle dochodzi do wniosku, że zawsze wolała jeździć taksówkami niż uberem, choć z wcześniejszych książek to nijak nie wynikało. Bohaterom brakuje dookreślenia, a Oryński w tej części kompletnie stał się mało istotną postacią epizodyczną. Uprzedzając pytania - uwaga, spoiler! - mimo że Chyłka zaproponuje Kordianowi związek nadal nie pójdą do łóżka. Bladego pojęcia nie mam, jakim cudem ten człowiek nie nabawił się jeszcze nerwicy seksualnej! Pojawiła się jednak górnolotność, której wcześniej nie było i która przeszkadza mi bardzo, bo nie jest właściwa dla tej książki. Owo wchodzenie na wyższy poziom przejawia się na przykład w wypowiedziach bohaterów, gdy w rozmowie z siedzącym jeszcze w celi Kordianem Chyłka wygłasza refleksję, iż dla niektórych więzieniem jest Rakowiecka, a dla innych strach, a jeszcze dla innych maski, za którymi ukrywają się przed światem... Innym przykładem są myśli Oryńskiego, który wychodzi z budynku prokuratury na Bagateli i nagle napada go skojarzenie, że na ulicy tej mieszkał Baczyński i że jego wyjście z więzienia to jest taka "chwila bez imienia, która wypali się w hymnie", o jakiej pisał Krzysztof Kamil. Porównanie: dramat - zwłaszcza jeśli uprzytomnić sobie, że Baczyński pisał o wojnie, a Oryński ma głowę nabitą rozprawą sądową. Naprawdę, nie wiem, co Mróz bierze, że uznał to porównanie za stosowne. W tej części również sama strona sądowa została przez Mroza wyraźnie okaleczona. Kluczowe w sprawie Kranza zeznanie Oryńskiego zostaje nam zreferowane dwoma zdaniami, Mróz poskąpił nam również starcia Kordiana z prokuratorem. Dowiemy się o nich tylko tyle, że: Przysłuchiwała się jego staraniom, by zdyskredytować zeznania Kordiana, ale Oryński radził sobie śpiewająco. Odpierał każdy atak, odpowiadał spokojnie, bez emocji, bez sygnałów świadczących o ukrywaniu jakichkolwiek niejasnych motywów. Cała tajemnica, jak to u Mroza, wyjaśni się na ostatnich kilkunastu stronach i zostanie zręcznie opowiedziana przez Chyłkę. Później pojawi się ckliwy kawałek w postaci wątku romantycznego między Chyłką a Zordonem przerwanego kolejną kłodą pod nogami obojga. Tym razem okaże się, że William McVay zaraził prawniczkę wirusem białaczki ludzkiej i dopiero w kolejnym tomie dowiemy się, czy będzie żyła. Cóż mogę dodać? Plus za intertekstualność. Gdy jedna z postaci mówi, że earl grey niezbyt dobrze jej się kojarzy, poczułam się rozbawiona i od razu wezbrała we mnie fala zrozumienia. Niestety, to zbyt mało, żeby książka mi się podobała. Na pewno jest lekturą lepszą od czytania Czarnej Madonny i Nieodnalezionej, ale znacznie gorszą niż choćby pierwsze tomy serii o warszawskich prawnikach. Niezrównany prawniczy duet w składzie Chyłka i Zordon powraca w piątym tomie serii Remigiusza Mroza. Autor, który chętnie bierze na warsztat aktualne bolączki społeczne, tym razem jako temat przewodni powieści wybrał terroryzm i kontrolę władzy nad obywatelami. Jak zwykle są emocje, jest humor i pełne ikry potyczki słowne. Mam jednak wrażenie, że książka jest trochę nierówna. Joanna Chyłka podejmuje się obrony oskarżonego o przygotowywanie zamachu terrorystycznego w Warszawie Fahada Al-Jassama. To Polak z pochodzenia, który wiele lat spędził na Bliskim Wschodzie. Małżeństwo Lipczyńskich jest przekonane, że to ich przed laty zaginiony podczas wakacji w Egipcie syn. Mężczyzna jednak stanowczo temu zaprzecza. Chyłka i Zordon starają się udowodnić, że państwo wyszło poza swoje kompetencje, inwigilując Fahada tylko ze względu na wyznawaną przez niego religię. Lecz w przepełnionym strachem po ciągłych atakach ekstremistów w Europie społeczeństwie takie argumenty nie wydają się przekonywające. Do tego mecenas i jej aplikant mają też mnóstwo swoich prywatnych problemów. Chyłka jest w ciąży i nie wie, kto jest ojcem dziecka. Zachowuje się w nowej dla siebie sytuacji dość dziwacznie. Z jednej strony, nazywa kiełkujące w niej dziecko pasożytem vel intruzem, którego wkrótce z siebie „wydali”. Z drugiej zaś, nawet nie chce słyszeć o aborcji, przestaje chlać tequilę i palić, a w zamian pije soczki owocowe. Joanna stała się też nagle religijna. Z kolei Zordon niedługo ma zdawać egzamin aplikacyjny, a poziom jego wiedzy nie wydaje się zadowalający. Relacja między Joanną i Konradem jest wciąż równie skomplikowana. Chyłka i Zordon to gwarant dobrej czytelniczej zabawy. Między postaciami iskrzy, ich dialogi są żywe, ironiczne i dowcipne. Żart jest zresztą mocną stroną twórczości Remigiusza Mroza (mówcie, co chcecie, ale mnie wciąż bawi, gdy ktoś przekręca Oryńskiego na Oryjskiego). Trudno nie pałać sympatią do tych lojalnych wobec siebie i troszczący się (być może w nieco oryginalny sposób) o siebie nawzajem bohaterów. Wydaje mi się, że fabularne proporcje w powieści zostały nieco zaburzone. Przez większość z niemal sześciuset stron ciągnie się proces Fahada, a poza tym nie za wiele się dzieje. Głównym tematem rozmów bohaterów jest ciąża Chyłki. Gdy kwestia ta pojawia się niemal na co drugiej stronie, zaczyna to być męczące i nudne. Tak w zasadzie prawnicy wkraczają do akcji dopiero pod koniec powieści. I aż chciałoby się, żeby nieco wcześniej postarali się wyjaśnić, co spotkało Lipczyńskich, kto targnął się na Chyłkę – pytań jest wiele i nie na wszystkie znajdujemy odpowiedź w tym tomie. Sprawy zgodności opisanych wydarzeń z prawidłami prawniczymi nie ruszam, bo się na tym nie znam i szczerze mówiąc, nawet jeśli autor ponaginał rzeczywistość (jak zdarzało mu się to we wcześniejszych częściach cyklu), to w ogóle mi to nie przeszkadza. Jesteśmy w końcu w fikcyjnym świecie, którego konwencję kupuję. Zastanowiło mnie tylko, czy faktycznie oficer wywiadu tak ochoczo zwierzałby się postronnej osobie, nawet mając na nią haki i będąc pewnym, że ta nikomu nic nie wygada (a wygaduje)? Nie zaszkodziłaby też powtórna redakcja książki. Znalazło się w tekście sporo powtórzeń, które spokojnie można by zamienić innymi zwrotami. Podobno mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale jak kończy. Skoro tak, to Remigiusz Mróz wie, jak wywołać u czytelnika emocje. Zakończenie Inwigilacji jest jak bokserski nokaut. A Chyłka i Zordon chyba nigdy nie zaznają spokoju. Choć to akurat jest dobra wiadomość dla czytelnika. Remigiusz Mróz Inwigilacja Czwarta Strona Poznań, 2017 588 s. Recenzje innych powieści Remigiusza Mroza na Kawiarence Kryminalnej: Immunitet Behawiorysta Ekspozycja Przewieszenie Trawers Marta Matyszczak

jak chyłka straciła dziecko